Μικρές υστερίες… χωρίς σχόλια.

arxikara

Ανοίγεις τον υπολογιστή ή το κινητό σου να χαζέψεις πριν ξεκινήσεις τις δουλειές σου, πίνοντας τον πρωινό καφέ σου, πριν πας στην δουλειά, ή πριν πας για ύπνο το βράδυ. Διαβάζεις διάφορα άρθρα για μόδα και συνταγές, αγορές και ταξίδια. Ανάμεσα σε αυτά να και μια ιστοσελίδα με ρούχα ή παπούτσια σε τιμή προσφοράς. Τα  χαζεύεις και ας ξέρεις πως δεν μπορείς να τα αγοράσεις. Προσπερνάς και λίγο πιο κάτω μια άλλη διαφήμιση για ταξίδια σε τιμές σοκ.  Κοιτάς τις φωτογραφίες και ας μην μπορείς να ταξιδέψεις. Ονειρεύεσαι πως θα ήταν να μπορούσες και εσύ να επισκεφτείς έναν άλλον τόπο. «Πολυτέλειες», σκέφτεσαι, εδώ ο κόσμος πεινάει.  Παρόλα αυτά όμως θα ήθελες πολύ να πας ένα ταξίδι. Θα ήθελες να αγοράσεις εκείνα τα παπούτσια που είναι τόσο στην μόδα.

Συνεχίζεις λίγο πιο κάτω όπου πετάγεται μπροστά σου μια σοκαριστηκή είδηση για ένα αγόρι. Ένα αγόρι μόλις δεκαέξι ετών που πέθανε από ασιτία στην πλατεία Αμερικής και προσπερνάς. Προσπερνάς γιατί ξέρεις πως δεν μπορείς να βοηθήσεις.

Προσπερνάς. Ενώ λίγο νωρίτερα στάθηκες και ας ήξερες πως δεν μπορούσες. Προσπερνάς γιατί αυτό πονάει. Θέλω σε αυτό το σημείο να σου πω πως η συγκεκριμένη είδηση είναι ψεύτικη. Είχε άλλον σκοπό. Όχι την ενημέρωση.

Λίγο πιο κάτω μια άλλη φωτογραφία με ένα παιδάκι με παλιά ρούχα να κοιμάται με προσκέφαλο μια πέτρα. Ένα τραχύ άγριο χέρι σου βουτάει την καρδιά και στην σκίζει. Η λεζάντα της φωτογραφίας είναι εκεί για να το κάνει ακόμα χειρότερο. «Πες μου ξανά πόσο δύσκολη είπαμε πως είναι η ζωή σου;». Αισθάνεσαι απαίσια ε; Ναι και εγώ.

ftoxeia-1-1 (1)

Αναρωτιέμαι λοιπόν τι σκέφτεσαι τώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Ίσως λές «Να ένα ακόμα άρθρο που σκοπό του έχει να με κάνει να νιώσω τύψεις που ονειρεύτηκα». Όχι, δεν είναι έτσι. Δεν είναι, αλήθεια είμαι και εγώ τόσο μπερδεμένη όσο και εσύ όμως ξέρεις τι άλλο είδα σήμερα; Είδα μια ανακοίνωση για έναν κύριο που πουλούσε κάπου χαρτομάντιλα. Από όσα διάβασα κάποιοι δεν τον προσπέρασαν και τελικά με την βοήθεια πολλών ανθρώπων ο κύριος αυτός βρίσκεται κάπου στο εξωτερικό και κάνει μια νέα αρχή. Σκέφτομαι λοιπόν τα παιδιά μου, τα δικά σου και τα παιδιά τους. Σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα κατά της φτώχειας. Εχεις ψάξει ποτέ τον ορισμό της φτώχειας; Το έκανα εγώ, έγραφε…

Φτώχεια

Με τον όρο φτώχεια αναφερόμαστε στην οικονομική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από έλλειψη επαρκών πόρων για την ικανοποίηση βασικών ανθρώπινων αναγκών. Το κατώφλι των βασικών αναγκών που ορίζει το όριο της φτώχειας διαφέρει από χώρα σε χώρα.

Είναι όμως και κάτι άλλο. Είναι η φτώχεια που μας προκαλεί η έλλειψη της ελπίδας, του ονείρου, πως μια μέρα κάτι θα αλλάξει. Μα πως; Πως αν προσπερνάμε; Θυμάμαι κάτι που είχε πει ο Νίκος Καζαντζάκης…

«Το πρώτο σου χρέος, εχτελώντας τη θητεία σου στη ράτσα, είναι να νιώσεις μέσα σου όλους τους προγόνους. Το δεύτερο, να φωτίσεις την ορμή τους και να συνεχίσεις το έργο τους. Το τρίτο σου χρέος, να παραδώσεις στο γιο τη μεγάλη εντολή να σε ξεπεράσει»

43951189_2363374120356806_830448290506997760_n

Έτσι σε παρακαλώ μην προσπερνάς, όχι τις ειδήσεις, την ελπίδα, το όνειρο και την εντολή που σου έδωσαν οι γονείς σου και πρέπει να δώσεις και εσύ στα παιδιά σου.

«Σα δεν φτάσει ο άνθρωπος στην άκρη του γκρεμού, δεν βγάζει στην πλάτη του φτερούγες να πετάξει».

Νίκος Καζαντζάκης.

Φαίη Χατζηαντωνίου

 

You May Also Like

Γράψτε ένα σχόλιο

Your email address will not be published. Required fields are marked *