Μικρές υστερίες για… «το τέλος της αθωότητας»

arxikara

Ουπς τι έχουμε εδώ; Σου τράβηξα την προσοχή με τον τίτλο ε; Ναι έχεις δίκιο και εμένα μου αρέσει, όμως αυτά που θέλω να σου πω δεν είναι και τόσο ευχάριστα. Βλέπεις κάθε μέρα που περνάει παρατηρώ όλο και περισσότερους συνανθρώπους μου να έχουν παρόμοιους προβληματισμούς και πραγματικά αυτό είναι τόσο μεγάλο πια που εμένα προσωπικά με πνίγει. Δεν αντέχω άλλο.

Είμαι σαράντα ετών και μητέρα δύο παιδιών. Μια σύγχρονη γυναίκα, εργαζόμενη και με αρκετά ενδιαφέροντα. Όλα καλά μέχρι εδώ. Τι σημαίνει για εμένα «Το τέλος της αθωότητας»; Με τρομάζει το γεγονός πως έχω να διηγηθώ στα παιδιά μου ιστορίες για μια εποχή ήρεμη και τόσο τρομακτικά διαφορετική από αυτή που ζούμε σήμερα.

Silhouette, group of happy children playing on meadow, sunset, s

Τριάντα χρόνια πριν, όταν εγώ ήμουν παιδί οι γονείς ήταν σίγουρα πιο ξέγνοιαστοι από τους σημερινούς γονείς. Τα πράγματα ήταν απλά τα παιδιά επέστρεφαν από το σχολείο και διάβαζαν. Έπειτα συνήθως το πρόγραμμα είχε παιχνίδι είτε μέσα είτε έξω από το σπίτι.

Δεν χρειαζόταν να ανησυχούν για το αν θα πρέπει να μας επιτρέψουν να βγούμε έξω. Ήταν δεδομένο ότι με το σχόλασμα του σχολείου όλα τα παιδάκια επέστρεφαν στο σπίτι τους περπατώντας  μόνα τους ή με άλλα συνομήλικα παιδιά.  Δεν φοβόταν κανείς πως ένα «λευκό φορτηγάκι με σκούρα τζάμια» θα προσπαθήσει να απαγάγει κάποιο παιδί.

12

Εντάξει θα μου πεις οι εποχές αλλάζουν και ο καιρός περνάει , σίγουρα και οι γονείς τότε κάτι θα φοβόταν. Μα η εξέλιξη σε αυτόν τον τομέα είναι ραγδαία και όχι προς το καλύτερο. Έχουμε φτάσει πλέον στο σημείο να φοβόμαστε να βγούμε από το σπίτι μαζί με τα παιδάκια μας.

Αν αναρωτιέσαι και εσύ πως μπορεί αυτή η κατάσταση να αλλάξει θα σε στεναχωρήσω. Δεν μπορεί, αυτό ήρθε για να μείνει. Μάλιστα πολλοί από εμάς μεταφέρουμε το άγχος μας αυτό και στα παιδιά μας, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα η «αθωότητα» να χάνεται ακόμη πιο γρήγορα.  Αυτό  που μπορούμε και οφείλουμε όλοι να κάνουμε είναι να αποδεχθούμε πως τα πράγματα έχουν αλλάξει και να ενημερώσουμε τα παιδιά μας για τους κινδύνους που διατρέχουν, να τα μορφώσουμε κατάλληλα ώστε να μπορούν να αντιδράσουν. Η λύση δεν είναι να τα κρατήσουμε μέσα από φόβο μην βγουν έξω και συμβεί κάτι κακό, αλλά να τους μάθουμε πως μπορούν να επιβιώσουν.

Όχι, «το καθεστώς τρομοκρατίας» που ζούμε δεν γίνεται να αλλάξει προς το καλύτερο, μπορεί όμως να μείνει στάσιμο. Να μην χειροτερέψει!!

Φαίη Χατζηαντωνίου

FB https://www.facebook.com/fay.xatziandoniou

You May Also Like

Γράψτε ένα σχόλιο

Your email address will not be published. Required fields are marked *