Μικρές υστερίες της Eλληνίδας μάνας (μέρος β’)

child little girl with glasses reading a books

Αχ,  αθάνατες ελληνίδες μανούλες, ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης είμαστε τελικά. Είμαστε μια κατηγορία από μόνες μας. Έφθασε λοιπόν ο Σεπτέμβρης που τόσο θέλαμε και περιμέναμε προκειμένου να μπούμε ξανά σε πρόγραμμα και φθάσαμε αισίως και στον Οκτώβριο. Τελείωσε λοιπόν η περίοδος χάριτος που είχαμε για την ομαλή προσαρμογή μας στους νέους ρυθμούς και τώρα πια είναι καιρός να πούμε «τα κεφάλια μέσα».

001

Ο χρόνος θα κυλίσει και πάλι γρήγορα και πολύ σύντομα θα έρθει η ώρα να πάμε στο σχολείο προκειμένου να ενημερωθούμε για την απόδοση των παιδιών μας κατά το πρώτο τρίμηνο. Θα μου πεις τι με έπιασε από τώρα και γράφω για την βαθμολογία του πρώτου τριμήνου; Θα σου απαντήσω αμέσως. Όχι δεν έχασα την αίσθηση του χρόνου, να προλάβω θέλω κούκλα μου. Να προλάβω να στα πω, μπας και φέτος αλλάξει κάτι. Ναι, ναι γιατί όσο και να θες να τα αποφύγεις κάποια πράγματα, το γονίδιο της ελληνίδας μάνας πάντα φαίνεται να επιμένει και να σε ωθεί στα ίδια λάθη.

Ποια λάθη; Θα σου πω. Πας στο σχολείο να πάρεις τους βαθμούς και στέκεσαι έξω από την πόρτα μαζί της υπόλοιπες μανούλες των συμμαθητών του παιδιού σου. Κάποιες από αυτές είναι αισιόδοξες σχετικά με αυτά που θα ακούσουν ενώ κάποιες άλλες είναι αγχωμένες. Εσύ τι κάνεις; Όχι σε ρωτάω τι κάνεις; Αν ανήκεις στις αισιόδοξες, τότε τείνεις να καυχηθείς για το παιδί σου, το σπλάχνο σου που δεν διαβάζει πολύ ώρα και δεν σε έχει κουράσει καθόλου έως τώρα και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Αν πάλι ανήκεις στις αγχωμένες μανούλες τότε κατηγορείς το παιδί σου, που μάλλον πήρε από τον πατέρα του, ναι γιατί αν είχε πάρει από εσένα θα ήταν φωστήρας, ενίοτε κατηγορείς και τον δάσκαλο ενώ ταυτόχρονα  διαμαρτύρεσαι για την ταλαιπωρία που περνάς.

Το πιο ωραίο κομμάτι βέβαια έρχεται όταν τελειώσει η ενημέρωση. Αααα εκεί ακούγονται τα πιο πετυχημένα. «Άριστα, πήραμε άριστα!!». Πήρατε; Για εξήγησε μου το λίγο αυτό. Μαζί γράψατε το τεστ; Έ; Θέλεις να με τρελάνεις; Εσύ δεν έλεγες τόσην ώρα πως διαβάζει μόνο του; Γιατί δηλαδή δεν μπορείς να πεις στο έρμο το παιδάκι πόσο περήφανη είσαι που τα κατάφερε μόνο του, να αισθανθεί και αυτό την επιτυχία του; Γιατί θα πρέπει να βάλεις και τον εαυτό σου μέσα σε αυτό; «Πάλι β’ πήρες στην ιστορία!», «Ξεκίνα να διαβάζεις γιατί ο Γιαννάκης πάλι σε πέρασε!!», «Για τίποτα δεν είσαι, σκουπιδιάρης θα γίνεις όταν μεγαλώσεις!» και άλλα πολλά παρόμοια.

0002

Σε ρωτάω λοιπόν ξανά. Εσύ πότε θα καταλάβεις πως τα παιδιά σου δεν είσαι εσύ; Πότε θα καταλάβεις πως η επιτυχία σου ως μητέρα, στον τρομερά δύσκολο αυτό ρόλο, δεν εξαρτάται από τους βαθμούς του παιδιού αλλά από άλλα πολύ πιο σημαντικά και ουσιώδη;  Η βαθμοθηρία δεν βοήθησε ποτέ κανένα παιδί. Μπορεί χωρίς να το καταλαβαίνεις να προκαλείς το ακριβώς αντίθετο από αυτό που πραγματικά θέλεις.

Για αυτό σε παρακαλώ θυμήσου να πεις «Πιστεύω σε εσένα», «Είμαι περήφανη για όσα έχεις ήδη καταφέρει», «Το ξέρω πως δεν είναι εύκολο, αλλά να ξέρεις πως είμαι εδώ για εσένα όταν χρειαστείς βοήθεια»  και είμαι σίγουρη πως θα εκπλαγείς και εσύ όσο εξεπλάγην και εγώ πριν από κάποια χρόνια.

Φαίη Χατζηαντωνίου

 

 

You May Also Like

Γράψτε ένα σχόλιο

Your email address will not be published. Required fields are marked *