Γιατί μας αρέσει το σινεμά;

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Σας έχει λείψει να πηγαίνετε κινηματογράφο;

Είναι γεγονός ότι στερηθήκαμε για μεγάλο διάστημα τις αίθουσες σινεμά που παρέμειναν κλειστές.

Θυμάμαι που αρκετά χρόνια πριν, όταν ήμουν φοιτήτρια στην πρωτεύουσα, πήγαινα σινεμά 2-3 φορές την εβδομάδα! Κάποτε μάλιστα, πήγα σε ένα από αυτά τα μεγάλα σινεμά, με τις πολλές αίθουσες, και κυριολεκτικά δεν βρήκα ταινία να δω, καθώς τις είχα δει όλες, επομένως πήρα ποπ κορν και νάτσος κι έφυγα για ταινία στο σπίτι!

Ωραίες εποχές και αναμνήσεις. Τα χρόνια πέρασαν, η συχνότητα των επισκέψεών μου στις κινηματογραφικές αίθουσες μειώθηκε, έφτασα και στο άλλο άκρο: να μην ξέρω τι ταινίες παίζονται για μεγάλα χρονικά διαστήματα. Όμως η αγάπη μου για το σινεμά παραμένει ισχυρή και οι λόγοι είναι πολλοί:

Οι ταινίες δεν είναι μόνο ψυχαγωγία και να περνάει η ώρα μας. Εγώ συνήθως πλημμυρίζω με συναισθήματα όταν βλέπω μια καλή ταινία, συχνά μπαίνω στη θέση κάποιου ήρωα, ακόμη πιο συχνά συγκινούμαι και οι σκέψεις μου επηρεάζονται για μέρες. Ναι, είμαι από αυτές που κλαίνε ακόμη και με τις παιδικές ταινίες και ειλικρινά δεν ντρέπομαι καθόλου γι’ αυτό. Όλη αυτή η εμπειρία και η εναλλαγή συναισθημάτων γίνεται ακόμη πιο έντονη μέσα σε μία κινηματογραφική αίθουσα: άνετα καθίσματα, μεγάλη οθόνη, τέλειος ήχος, καλή παρέα, ένα παχυντικό σνακ και αναψυκτικό σε γενναία ποσότητα!

Αγαπητοί φίλοι αναγνώστες, οι θερινοί κινηματογράφοι λειτουργούν ακόμη και για όσο διάστημα ο καιρός το επιτρέπει και σας προτείνω να πάτε κι ας μπήκε ο Σεπτέμβριος! Εκτός του ότι η ταινία που παίζεται αυτό το διάστημα, «ο άνθρωπος του Θεού», φαίνεται ενδιαφέρουσα και σχεδόν μονοπωλεί την προτίμηση του κοινού, το θερινό σινεμά είναι από μόνο του εμπειρία.

Συνήθως είναι μία μικρή όαση μέσα στη βουή της πόλης, σε όμορφο περιβάλλον, είτε βρίσκεται ανάμεσα σε δροσερή φύση και δέντρα, είτε βρίσκεται σε ιστορικό σημείο της πόλης (π.χ. Αίγλη Ζαππείου). Πρόσφατα είδα την ταινία «Ο πατέρας» με τους  Άντονι Χόπκινς και Ολίβια Κόλμαν σε θερινό κινηματογράφο μέσα σε ένα όμορφο Άλσος.

Επίσης νοσταλγώ, χωρίς να έχω πάει ποτέ (!), και τα Drive-in Cinemas! Έχω ακούσει ιστορίες γι’ αυτά και πολύ θα ήθελα να είχα τη δυνατότητα να πάω!!! Σίγουρα θα επέλεγα να δω ένα musical γεμάτο μελωδίες, τραγούδια και χορό.

φωτογραφία από προσωπικό αρχείο

…Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι

μες τα θερινά τα σινεμά

νύχτες που περνούν

που δε θα ξαναρθούν

μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά…

(Συνθέτης – Στιχουργός: Λουκιανός Κηλαηδόνης, ερμηνεύει η Βίκυ Μοσχολιού)

Αν έχετε χρόνο για μία μικρή, απλή αλλά περιεκτική ιστορική αναδρομή, διάβασα και σας προτείνω αυτό:

A very short history of cinema | National Science and Media Museum

Αν σας αρέσει το σινεμά, αν σας έχει λείψει και ακόμη διστάζετε να επισκεφθείτε μία κλειστή αίθουσα, σας έχω ιδέα! Μείνετε συντονισμένοι στην παρέα μας:

Αύριο θα σας περιγράψω πώς θα μπορούσατε να μετατρέψετε τον κήπο ή το μπαλκόνι σας σε ένα cozy υπαίθριο σινεμά και να απολαμβάνετε ταινίες με την παρέα σας ανά πάσα στιγμή!

Σας φιλώ και καλή εβδομάδα

You May Also Like

Γραψτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *