Που πάει ο «πολιτισμός» μας όταν πρόκειται για ΑμεΑ;

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Σήμερα θα σας μιλήσω για τα άτομα με αναπηρία. Για τους αθλητές που μας έκαναν περήφανους στους θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες κερδίζοντας 11 μετάλλια. Για τους απλούς συνανθρώπους μας που προσπαθούν να ζήσουν μία κανονική καθημερινότητα. Για τα μικρά παιδιά που στερούνται βασικών δικαιωμάτων και είναι στο περιθώριο.

Διάβασα δύο αναρτήσεις που με ταρακούνησαν:

Η μία έγραφε:

«Όλοι εσείς που χειροκροτήσατε και συγκινηθήκατε με τους αθλητές μας στους Παραολυμπιακούς του Τόκιο:

Θυμηθείτε τους πριν κλείσετε ράμπες ΑμεΑ. Θυμηθείτε τους πριν κορνάρετε σε αργό πεζό. Θυμηθείτε τους πριν κλείσετε τα πεζοδρόμια με τραπέζια, εμπορεύματα, κλπ.»

Και η δεύτερη:

«Πήρα το voucher του παιδιού μου με σωματική αναπηρία για παιδικό σταθμό ΑμεΑ. Δεν υπάρχει όμως παιδικός σταθμός ΑμεΑ στο Δήμο ή σε γειτονικούς Δήμους. Έλεος πια.»

Η παραλία των Πολιτικών Ευβοίας, το καλοκαίρι 2021 με πρόσβαση σε αμαξίδια (προσωπικό αρχείο)

Αναπόφευκτα θυμήθηκα κι εγώ μία φίλη με καταγωγή από την Ιαπωνία, που ήταν χρόνια στην Ελλάδα και είχε κάνει εδώ οικογένεια. περισσότερα >