Που πάει ο «πολιτισμός» μας όταν πρόκειται για ΑμεΑ;

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Σήμερα θα σας μιλήσω για τα άτομα με αναπηρία. Για τους αθλητές που μας έκαναν περήφανους στους θερινούς Παραολυμπιακούς Αγώνες κερδίζοντας 11 μετάλλια. Για τους απλούς συνανθρώπους μας που προσπαθούν να ζήσουν μία κανονική καθημερινότητα. Για τα μικρά παιδιά που στερούνται βασικών δικαιωμάτων και είναι στο περιθώριο.

Διάβασα δύο αναρτήσεις που με ταρακούνησαν:

Η μία έγραφε:

«Όλοι εσείς που χειροκροτήσατε και συγκινηθήκατε με τους αθλητές μας στους Παραολυμπιακούς του Τόκιο:

Θυμηθείτε τους πριν κλείσετε ράμπες ΑμεΑ. Θυμηθείτε τους πριν κορνάρετε σε αργό πεζό. Θυμηθείτε τους πριν κλείσετε τα πεζοδρόμια με τραπέζια, εμπορεύματα, κλπ.»

Και η δεύτερη:

«Πήρα το voucher του παιδιού μου με σωματική αναπηρία για παιδικό σταθμό ΑμεΑ. Δεν υπάρχει όμως παιδικός σταθμός ΑμεΑ στο Δήμο ή σε γειτονικούς Δήμους. Έλεος πια.»

Η παραλία των Πολιτικών Ευβοίας, το καλοκαίρι 2021 με πρόσβαση σε αμαξίδια (προσωπικό αρχείο)

Αναπόφευκτα θυμήθηκα κι εγώ μία φίλη με καταγωγή από την Ιαπωνία, που ήταν χρόνια στην Ελλάδα και είχε κάνει εδώ οικογένεια. Η μητέρα της, σε αναπηρικό καροτσάκι, ήταν αυτόνομη και ζούσε μόνη της στην Ιαπωνία. Κάποτε επισκέφτηκε την Ελλάδα να δει την κόρη, τα εγγόνια της και να γνωρίσει την Αθήνα.Υπέστη τέτοιο bullying στο δρόμο από οδηγούς και δυσκολεύτηκε τόσο πολύ να μετακινηθεί και να έχει πρόσβαση σε κτίρια και δομές που δήλωσε ότι δεν επιθυμεί να ξαναέρθει.

Η νοοτροπία μας οδηγεί αυτούς τους ανθρώπους στην απομόνωση από την παιδική ηλικία. Η φτωχή παιδεία μας σε συνδυασμό µε στερεοτυπικές αντιλήψεις και προκαταλήψεις, διάχυτες στην ελληνική κοινωνία, και η γενικότερη έλλειψη ενός πλαισίου υπηρεσιών ψυχικής υγείας και κοινωνικής προστασίας, καθιστά ευάλωτα τα παιδιά με αναπηρίες στην παραμέληση, την εγκατάλειψη και την ιδρυµατοποίηση.

Ένα Κράτος και μια κοινωνία που αδυνατεί να εντάξει εγκαίρως τα παιδιά αυτά σε βρεφονηπιακούς-παιδικούς σταθμούς. Η αδυναμία αυτή εμποδίζει την πρώιμη συμπερίληψη τους στη μαθησιακή διαδικασία μαζί µε τους συνομηλίκους τους, δυσχεραίνει την αναγκαία υποστήριξη των εργαζόμενων γονέων τους και αυξάνει δραστικά τις προϋποθέσεις για έναν μελλοντικό αποκλεισμό.

Και απ’ ότι φαίνεται ο αποκλεισμός αυτός είναι μια σταθερή συνθήκη και στην ενήλικη ζωή τους, αν αναλογιστούμε ότι συνεχώς συναντούν εμπόδια σε:

Προσβασιμότητα σε δομημένο περιβάλλον, στα μέσα μεταφοράς, στο ψηφιακό περιβάλλον στην τριτοβάθμια εκπαίδευση και στην πληροφορία, στην ανεξάρτητη διαβίωση και ένταξη στην κοινωνία, στην εργασία και την απασχόληση.

Θα κλείσω τη σημερινή μου ιστορία με τα λόγια του Χαλκιδέου ζωγράφου Δημήτρη Μυταρά:

«…Πολιτισμός για μένα δεν είναι να πηγαίνεις σε εκθέσεις ζωγραφικής, σε θεατρικές παραστάσεις, σε συναυλίες, αυτά είναι τα παράπλευρα του πολιτισμού. Πολιτισμός είναι να βλέπεις πως περνά πεζός και να σταματάς με το αυτοκίνητο για να περάσει και να πετάς στο σωστό κάδο τα σκουπίδια για ανακύκλωση. Πολιτισμός υπάρχει όταν οι άνθρωποι με αναπηρίες μπορούν να βγουν από το σπίτι τους, γιατί η πόλη αυτή τους παρέχει τις δυνατότητες να περπατήσουν με το καροτσάκι τους…»

Πηγή: Απόσπασμα από συνέντευξη που παραχωρήθηκε στην Μαρία Ανδρέου, στις 16 Φεβρουαρίου 2011, για την εφημερίδα «Παρόν»

Αγαπητοί φίλοι, πολιτισμός χωρίς παιδεία υπάρχει;;;

 

Πηγή και μέρος του κειμένου από την Έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη για την εφαρμογή της Σύμβασης του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία.

Με αφορμή τον χρυσό Παραολυμπιονίκη Θανάση Γκαβέλα, στα 100 μέτρα, μάθαμε ότι οι δρομείς με προβλήματα όρασης αγωνίζονται με τη βοήθεια ενός συνοδού – οδηγού, που είναι δρομέας κι αυτός. Οι δύο αθλητές συνδέονται με ένα κορδόνι, περασμένο σε τρία από τα δάχτυλα των χεριών τους, κι έτσι ο συνοδός κατευθύνει τον τυφλό δρομέα, τρέχοντας δίπλα του:

 

Φωτογραφίες από pixabay

You May Also Like

Γραψτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *