364 μέρες για την επόμενη γιορτή του πατέρα!

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Η γιορτή του πατέρα είναι κινητή και γιορτάζεται κάθε χρόνο την τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Είναι μια όμορφη ευκαιρία να εκφράσουμε συναισθήματα αγάπης κι ευγνωμοσύνης προς τους μπαμπάδες. Είναι ευκαιρία να τους δείξουμε πόσο πολύ τους χρειαζόμαστε και να τους ευχαριστήσουμε που μας στηρίζουν και μας κάνουν να νιώθουμε ασφαλείς.

Σε τέτοιο κλίμα γιορτάσαμε κι εμείς χθες τη γιορτή του πατέρα. Ο μικρός μου σκέφτηκε αντί για δώρο να του κάνουμε μια φάρσα για να γελάσουμε πολύ!

«Θέλεις να του φτιάξεις μία ζωγραφιά;» ρώτησα εγώ, καθώς είναι το πιο εύκολο, κλασικό και γρήγορο δώρο…

«Όχι, μαμά, λέω να του κάνουμε φάρσα. Θα του πω ότι είμαι ΑΕΚ», μου απάντησε εκείνος.

Λένε ότι οι μπαμπάδες έχουν αδυναμία στις κόρες και οι κόρες στους μπαμπάδες. Δε διαφωνώ, μπορεί να ισχύει πολύ συχνά. Στην δική μου καθημερινότητα πάντως, μπαμπάς και γιος έχουν ένα πολύ ιδιαίτερο δέσιμο, μια αξιοζήλευτη επικοινωνία και απέραντη αγάπη.

Ο μικρός μου λατρεύει τον μπαμπά του τόσο πολύ που μερικές φορές ζηλεύω (με την καλή έννοια, αν υπάρχει κάτι τέτοιο στη ζήλια)! Ο μπαμπάς του είναι πρότυπο, είναι δυνατός, τα κάνει όλα σωστά (η μαμά κάνει και λάθη…), έχει ανεξάντλητες γνώσεις (ειδικά στα αθλητικά και στα αυτοκίνητα) και αστείρευτη ενέργεια για παιχνίδι (ποδόσφαιρο και τένις μέσα στο σπίτι, μάχες επάνω στα κρεβάτια). Η μαμά (εγώ), όπως καταλαβαίνετε, δεν μπορεί να τον συναγωνιστεί με τίποτα!

Τους άφησα λοιπόν να μετατρέψουν το σαλόνι σε γήπεδο μπάσκετ, τα υπνοδωμάτια σε χώρους κυνηγητού, το μπάνιο σε κρυψώνα και το παρκέ σε πίστα αγώνων ταχύτητας. Δεν παραπονέθηκα, δεν μπήκα στη μέση λέγοντας τις γνωστές μου ατάκες «το σπίτι δεν είναι γήπεδο», «να πάτε κάτω να παίξετε», «θα χτυπήσετε», «θα κάνετε ζημιά» και άλλα τέτοια. Ούτως ή άλλως δεν με άκουσαν ποτέ!

Ο δικός μας μπαμπάς λοιπόν είναι ένα παιδί κατά βάθος. Είναι μπαμπάς, μεγάλος αδερφός και φίλος μαζί. Καμιά φορά, σε πολύ μεγάλη ανάγκη, γίνεται και «μαμά»! Γι’ αυτόν και για πολλούς ακόμη λόγους που δεν χωρούν στο blog, μία φορά το χρόνο, στη γιορτή του πατέρα, θα επιτρέπω κατακόρυφους στους τοίχους, μετατροπή των κατσαρολικών σε μουσικά όργανα και χρησιμοποίηση των καρεκλών και μαξιλαριών του καναπέ για κατασκευή ινδιάνικης σκηνής! Αυτό είναι το καλύτερο δώρο για τον δικό μας μπαμπά!

Μεγάλη δήλωση έκανα και ο μικρός, που πλέον ξέρει να διαβάζει, θα αρχίσει να μετράει αντίστροφά 364 μέρες για την επόμενη γιορτή του πατέρα!

You May Also Like

Γραψτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *