Γιατί είναι τόσο δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί;

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Καλό ερώτημα ε;

Δεν θα προσπαθήσω να το απαντήσω, διότι πιστεύω πως δεν υπάρχει μία απάντηση να ταιριάζει σε όλες τις περιπτώσεις. Επίσης, δε βιώνουν όλοι οι άνθρωποι τα ίδια συναισθήματα όταν έρχονται αντιμέτωποι με έναν αποχαιρετισμό. Άλλοι στεναχωριούνται πολύ και δίνουν έμφαση στο τι χάνουν, ενώ άλλοι έχουν τη δυνατότητα να μετατρέψουν τη θλίψη σε προσδοκία και σε σχέδια για το μέλλον και την επόμενη επανασύνδεση. Σε αυτό το κείμενο, δεν αναφέρομαι σε έναν οριστικό αποχαιρετισμό ή την απώλεια ενός προσώπου.

Για όλους μας έρχεται η στιγμή να αποχαιρετίσουμε κάποιον ή κάτι. Ένα δικό μας πρόσωπο που μετακομίζει ή φεύγει μακριά, μία δουλειά που την αφήνουμε για κάποια άλλη, το νηπιαγωγείο γιατί θα πάμε στο Δημοτικό και άλλα πολλά.

Ήρθε και για εμένα αυτή η στιγμή και θα έρθει ξανά σε λίγες μέρες. Απεχθάνομαι τους αποχαιρετισμούς λοιπόν, το ομολογώ, κι ας μην το δείχνω. Η άμυνά μου σε αυτό είναι να βρω τρόπους να απαλύνω τα αρνητικά συναισθήματα και σας τους προτείνω:

  • Κάντε το «αντίο» διασκεδαστικό και γεμάτο: Γεμίστε το διαθέσιμο χρόνο σας πριν τον αποχαιρετισμό με όμορφες στιγμές και αναμνήσεις. Αποχαιρετιστήριο πάρτι; Ένα γεμάτο Σαββατοκύριακο; Κάτι να θυμάστε έντονα!
  • Μετατρέψτε το «αντίο» σε «θα τα ξαναπούμε σύντομα»: Δεν πρόκειται για οριστικό αντίο άλλωστε. Γιατί λοιπόν να το ζήσουμε τόσο δραματικά; Κάντε σχέδια για το άμεσο μέλλον. Πότε θα ξαναβρεθούμε; Ευτυχώς που έχουμε το skype και όλες αυτές τις μαγικές εφαρμογές που εκμηδενίζουν τις αποστάσεις.
  • Ψάξτε το θετικό: Ένα αντίο μπορεί να σημαίνει μια νέα αρχή, μία νέα σεζόν, μία λευκή κόλλα στο ημερολόγιο της ζωής έτοιμη να δεχθεί μελάνι.
  • Διαγράψτε τη λέξη «αντίο» από το λεξιλόγιό σας: Υπάρχουν τόσες άλλες φράσεις να χαιρετίσετε: εις το επανιδείν, θα τα ξαναπούμε, μέχρι το επόμενο reunion…

Μήπως το να μπορείς να πεις ένα προσωρινό «αντίο» κρύβει δύναμη και αγάπη;;;

Κάποια στιγμή, μέσα στο καλοκαίρι, είχα κανονίσει να φύγω για 3 μέρες με φίλες για την Πάτρα. Ο γιος μου, 6 ετών, δεν μπορούσε να διαχειριστεί την προοπτική ότι θα λείψω 3 μέρες από το σπίτι. Θα ήταν η πρώτη φορά που θα συνέβαινε αυτό άλλωστε, ενώ το αντίθετο, δηλαδή να λείψει εκείνος, έχει συμβεί πολλές φορές. Ξεκίνησα μια διερευνητική συζήτηση για να καταλάβω τι τον ανησυχούσε.

Μου είπε διάφορα:

«φοβάμαι μη χαθείς», «ανησυχώ μήπως δεν ξαναγυρίσεις», «σε αγαπάω και θέλω να μείνεις εδώ μαζί μου».

Και στάθηκα στο τελευταίο, λέγοντάς του ότι «όταν αγαπάς κάποιον δεν τον κρατάς δίπλα σου συνεχώς, σαν φυλακισμένο, να μην έχει επιλογές να βγει, να πάει μια εκδρομή, να κάνει και κάτι άλλο που τον ευχαριστεί. Το αντίθετο μάλιστα, τον ενθαρρύνεις να πάει εφόσον το θέλει. Εγώ άλλωστε, δεν σου επιτρέπω να πας να μείνεις στη γιαγιά και στις ξαδέρφες σου;».

Ένα πράγμα ελπίζω μόνο: να βρω τη δύναμη να υποστηρίξω αυτή την άποψη όταν θα έρθει η στιγμή να μας πει κι εκείνος το αντίο και να ανοίξει τα φτερά του μακριά μας.

Φωτογραφίες από pixabay

You May Also Like

Γραψτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *