Κυριακή για μπάνιο σα να λέμε τράπεζα σε μέρα συντάξεων!

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Χθες βράδυ ενώ χάζευα στα social, διάβασα κάτι εύστοχο που συνόψιζε το mood of the day:

«Κυριακή για μπάνιο σα να λέμε τράπεζα σε μέρα συντάξεων (@AthanShelby)»

Το ζείτε κι εσείς έτσι; Η πληρότητα σε παραλίες, εστιατόρια, beach bars, ξενοδοχεία ξεπερνάει το 100%. Αν ξεκινήσεις χαλαρός την Κυριακή να πας για μπάνιο γύρω από τη Χαλκίδα, χωρίς κράτηση, μάλλον θα γυρίσεις πίσω! Και όχι μόνο για μπάνιο, αλλά για φαγητό, για καφέ, μέχρι και σε μάθημα θαλάσσιου σκι υπάρχει πιθανότητα να βρεις ουρά!

Δεν ξέρω αν φταίει η πανδημία και τα μέτρα, τα δύο προηγούμενα καλοκαίρια, που ο τουρισμός φέτος ξεπερνά κάθε προσδοκία. Αν συνεχιστεί αυτό το φαινόμενο πάντως και τα επόμενα χρόνια, δεν θα χωράμε στην ίδια μας την πόλη. Είτε θα μένουμε στα σπίτια μας τα Σαββατοκύριακα είτε θα αναγκαζόμαστε να φεύγουμε μακριά.

Χρειάζονται υποδομές για να υποστηρίξουν αυτό το μαζικό κύμα επισκεπτών. Δρόμοι, θέσεις πάρκινγκ, καθαρές παραλίες, ανάδειξη σημείων ενδιαφέροντος. Βέβαια, θα μπορούσε κάποιος να ισχυρισθεί και το αντίθετο: τίποτα από αυτά δεν έχουμε και πάλι πνιγόμαστε από κόσμο!

Κάθε Παρασκευή απόγευμα φρακάρει η υψηλή γέφυρα και η είσοδος στη Χαλκίδα, κάθε Σάββατο πρωί χρειάζεσαι το λιγότερο μία ώρα για να διανύσεις με αυτοκίνητο απόσταση 7-8 χιλιομέτρων προς Βόρεια Εύβοια (Λιανή Άμμος – Έξω Παναγίτσα – Νέα Αρτάκη) και άλλη τόση ώρα προς τα νότια (Βασιλικό). Κάθε Κυριακή απόγευμα, η λεγόμενη «επιστροφή των εκδρομέων» κάνει την κυκλοφορία στους δρόμους ανυπόφορη.

Σε λίγο καιρό θα αναζητάμε τρόπους να δραπετεύσουμε τα Σαββατοκύριακα! Θα γράφουμε άρθρα τύπου: «πώς να επιβιώσεις το ΣΚ στη Χαλκίδα αν είσαι ντόπιος» ή «μέρη για ΣΚ απόδραση από τη Χαλκίδα τα καλοκαίρια»!

Προφανώς το φαινόμενο αυτό δεν συμβαίνει μόνο εδώ. Ζούμε σε μια όμορφη πόλη πολύ κοντά στην Αθήνα κι έτσι η πρόσβαση είναι εύκολη για σύντομες εκδρομές.

Όπου υπάρχει τέτοια πολυκοσμία, για εμένα προσωπικά, ξεκινάει η ανασφάλεια. Όποτε βρίσκομαι σε μαγαζί με πάρα πολύ κόσμο, σε πλοίο με περισσότερους επιβάτες από όσους θα έπρεπε, σε παραλία που καταλήγεις να σου αντιστοιχεί ένα τετραγωνικό μέτρο, αρχίζω και ανησυχώ. Ψάχνω να βρω διεξόδους σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, προσπαθώ να έχω χώρο. Αν υπάρχει δυνατότητα, φεύγω. Αν δεν υπάρχει, παραπονιέμαι σε κάποιον υπεύθυνο, του ζητάω να λάβει μέτρα προστασίας.

Αυτό θα κάνω και σήμερα, από εδώ που έχω ένα βήμα να μιλήσω. Θα παραπονεθώ.

Την Παρασκευή που μας πέρασε πήγα θέατρο, στο μοναδικό ανοιχτό θέατρο που έχουμε στην πόλη μας. Πολύ πιθανό να βρεθήκαμε εκεί, αγαπητοί φίλοι, άλλωστε δεν έπεφτε καρφίτσα. Αρχικά, φθάνοντας εκεί, εγκλωβίστηκα στην προσπάθειά μου να παρκάρω. Ο καθένας έβαζε το αυτοκίνητό του όπου ήθελε, κλείνοντας εξόδους και άλλα αυτοκίνητα. Εννοείται γύρισα κι έφυγα μακριά προτιμώντας να περπατήσω λίγο από το να με κλείσουν.

Φθάνοντας στην είσοδο, άκουσα λογομαχίες. Θεατές που δεν είχαν προμηθευτεί τα εισιτήριά τους ηλεκτρονικά, περίμεναν σε λίστα αναμονής και κάποιοι είχαν χάσει την ψυχραιμία τους. Τελικά, το θέατρο όχι απλά γέμισε, αλλά κάποιοι παρακολούθησαν όρθιοι! Προστέθηκαν πλαστικές καρέκλες μέχρι και σχεδόν πίσω από τη σκηνή, ενώ πολλοί κάθισαν στα σκαλιά των διαδρόμων μην αφήνοντας έτσι έξοδο διαφυγής σε όσους κάθονταν ψηλά.

Από αυτή την περιγραφή δύο πράγματα θέλω να σημειώσω:

Ο κόσμος διψάει για θέατρο, για εκδηλώσεις και θεάματα. Και αυτό είναι υπέροχο πραγματικά! Φτιάξτε ένα ριμάδι θέατρο της προκοπής! Ό, τι έχουμε στη Χαλκίδα είναι λες και φτιάχτηκε σε κλίμακα 1:100!

Έχουμε ξεχάσει το σεβασμό κι ακόμα χειρότερα αγνοούμε την ασφάλεια. Όταν μια παράσταση είναι sold out, είναι sold out. Τέλος. Δεν βάζεις καθίσματα ακόμα στις σκάλες και στις τουαλέτες. Αν συμβεί κάτι κακό, πώς θα φύγει ο κόσμος χωρίς να ποδοπατηθεί; Το θέατρο έχει μετρημένες θέσεις. Φταίμε όμως φίλοι μου. Φταίμε γιατί είμαστε διατεθειμένοι να πληρώσουμε 20 ευρώ για να καθίσουμε πίσω από τη σκηνή. Δεν μας σέβονται κι εμείς το αποδεχόμαστε.

Καλή εβδομάδα εύχομαι και προσοχή!

You May Also Like