Μακάρι να τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία.. Για τα παιδιά..

Γράφει η Ιωάννα Λαζάρου.

Ορισμένοι αναλυτές εικάζουν ότι βρισκόμαστε στην αρχή του τέλους του πολέμου που ξεκίνησε η Ρωσία στην Ουκρανία. Αυτό διότι λόγω της αντίστασης και της ηρωικής άμυνας των Ουκρανών.. οι οποίοι με αυταπάρνηση πήραν τα όπλα απέναντι σε έναν πολύ ισχυρό αντίπαλο.. οι στρατηγικοί στόχοι του Πούτιν δεν μπορούν να επιτευχθούν.

Ο Πούτιν έγινε κόκκινο πανί για τους Ουκρανούς αλλά και μισητός για τον πολιτισμένο κόσμο. Η μη επίτευξη των αρχικών στόχων (να εξαλείψει την αντίσταση των Ουκρανών και να ρίξει τον Ζελένσκι τοποθετώντας έναν πρόεδρο μαριονέτα του).. οι τεράστιες ανθρώπινες απώλειες σε Ρώσους στρατιώτες.. όπως και οι σφοδρές οικονομικές κυρώσεις από ΗΠΑ και ΕΕ.. ίσως προκαλέσουν – τουλάχιστον αυτό διαφαίνεται – αναθεώρηση των στόχων.. αποκλιμάκωση και ενδεχόμενη λήξη του πολέμου.

Ο Πούτιν ίσως έχασε την επιλογή να βγει νικητής (όπως είναι ο νικητής στο δικό του τρελό μυαλό)με νοκ άουτ.. και σκέφτεται να βγει νικητής στα σημεία.. Εμάς από την άλλη.. λίγο μας ενδιαφέρει πώς αισθάνεται ο Πούτιν ή ο Ζελένσκι..  Εμάς μας ενδιαφέρει να τελειώσει ο πόλεμος.. να σωθούν τα παιδιά..

Τα παιδιά.. αχ αυτά τα καημένα τα παιδιά..

Τ’ όνειρο του παιδιού είναι η ειρήνη. Τ’ όνειρο της μάνας είναι η ειρήνη. Τα λόγια της αγάπης κάτω απ’ τα δέντρα, είναι η ειρήνη.. «Ειρήνη» του Γιάννη Ρίτσου

Έχετε καταλάβει εεεε εσείς οι μεγάλοι.. εεεεε… έχετε καταλάβει τι παθαίνουν τα παιδιά στην Ουκρανία; Ιδίως εκεί στη Μαριούπολη; Εεεε ακούτε εσείς οι μεγάλοι;

Ακούτε μωρέ τα κλάματα.. τα δάκρια που ξεπλένουν τα ματωμένα τους ρούχα;

Ακούτε τα στομάχια που πεινάνε; Ακούτε τα στόματα που διψάνε;

Ακούτε εεεε Χριστιανοί.. εεεε ακούτε τους μικρούς Χριστούληδες που φοβούνται τις αστραπές των κρότων.. από τις βόμβες των μεγάλων μωρέ..

Εεεε εσείς οι πολιτισμένοι άνθρωποι ακούτε μωρέ τα παιδιά στη Μαριούπολη; Χωρίς γονείς.. χωρίς φίλους.. ανάμεσα στα διαβόλια.. από τη μια τους φασίστες του Αζόφ κι από την άλλη τους κατακτητές και τους Τσετσένους..

Πόσο ακόμα θα μπορούν να κρύβονται μωρέ; Πόσο ακόμα θα αντέξουν; Μα τι κόσμος είμαστε εμείς;

Πώς ξυπνάμε μωρέ; Πώς κοιμόμαστε; Πώς γελάμε στα παιδιά μας; Πώς διασκεδάζουμε;

Όχι.. δεν με έπιασε ξαφνικά το ενδιαφέρον.. Για όλα τα παιδάκια προσευχόμαστε.. Αλλά κάποτε πρέπει να σταματήσουμε με τις προσευχές.. Πρέπει να βάλουμε πλάτη για να πάψουν οι πόλεμοι..

Φωτογραφίες: Δημόσιες από Facebook

You May Also Like