Μήπως γεμίσαμε «αλήτες και μαντάμ» που θέλουν μόνο κότερα, ελικόπτερα, οικόπεδα;

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Έγινε ένας χαμός με τα επεισόδια στα «μουσικά βραβεία MAD»

Όλοι μας μάθαμε για το άγριο ξύλο μεταξύ δύο trapper, την αποχώρηση διαφόρων καλλιτεχνών, την απόφαση κάποιων άλλων να παραμείνουν στο show και να εμφανιστούν, ακόμη και μετά τις σκηνές βίας, τον «διάσημο» DJ που έπαιξε θέατρο σε κονσόλα φάντασμα, τον CEO δισκογραφικής που έσπρωξε έναν εθελοντή για να μην του χαλάσει το πλάνο και άλλα παρεμφερή ευτράπελα αυτής της παρωδίας.

Με αφορμή αυτά τα επεισόδια άρχισα να ψάχνω λίγο παραπάνω σχετικά με την επέλαση της trap στη νεολαία, αν και είχα προβληματιστεί εδώ και καιρό όταν άκουσα μικρά παιδιά (ηλικίας 5-7) να τραγουδούν τους στίχους του “Madam” και να ζητούν να δουν ένα video clip με κάτι όπλα (???). Αυτή ήταν και η πρώτη φορά που αναζήτησα πληροφορίες γι’ αυτό το είδος «μουσικής», σε εισαγωγικά, γιατί περισσότερο σε ηχορύπανση φέρνει.

Αν προβληματίζεστε κι εσείς σχετικά με αυτό το φαινόμενο αγαπητοί φίλοι, σήμερα δεν σας έχω απαντήσεις. Δυστυχώς, έχω πολλά ερωτήματα…

Καταρχάς, trap που σημαίνει «παγίδα» είναι η λέξη που χρησιμοποιήθηκε και καθιερώθηκε αρχικά στην Αμερική γι’ αυτό το είδος. Ως “trap” αναφερόταν ο χώρος στον οποίο γινόταν εμπόριο και χρήση ναρκωτικών, στο φτωχό Αμερικανικό νότο.  Πριν λοιπόν γίνει «είδος μουσικής» ήταν ένας πραγματικός χώρος. Παράλληλα, “trap” ήταν και η “παγίδευση” σε ένα lifestyle που σχετιζόταν με τη ζωή στους δρόμους, τον εύκολο – παράνομο πλουτισμό, τη βία, τα πολυτελή αυτοκίνητα και άλλες εμπειρίες των Αμερικανών «καλλιτεχνών» του νότου και πρεσβευτών του είδους (πηγή Wikipedia).

Μιμούμενοι, όπως πάντα λοιπόν, φτιάξαμε και στη χώρα μας trap. Δισκογραφικές εταιρίες και γενικότερα η «μουσική βιομηχανία» ανέλαβαν να την προωθήσουν για τα καλά. Την «έντυσαν» με σχετικά clips που δείχνουν άφθονες σκηνές με όπλα, γρήγορα αυτοκίνητα, κοσμήματα, γυναίκες – αντικείμενα του σεξ, ναρκωτικά και άλλα.

Όποιος ακούσει προσεχτικά τους στίχους ή ψάξει να τους βρει γραμμένους (αν αρνείται ν’ ακούσει αυτά τα χάλια), εύκολα κατανοεί περί τίνος πρόκειται. Από κουλτούρα βιασμού μέχρι κανονικοποίηση της βίας και μια ατελείωτη λίστα αμφιλεγόμενων κι επικίνδυνων «προτύπων».

Δεν αναρωτιέμαι πώς προέκυψε όλη αυτή η υποκουλτούρα. Πάντα υπήρχαν στις ζωές μας «τα καλά και τα κακά», «τα ασφαλή και τα επικίνδυνα», «αγγελάκια και διαβολάκια». Αναρωτιέμαι γιατί αυτό το είδος έχει τόσο μεγάλη απήχηση στους νέους και στα παιδιά. Κι ας μην κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας, έχει τεράστια απήχηση. Όποιος δεν το παραδέχεται εθελοτυφλεί.

Την Πέμπτη το βράδυ, ένας από αυτούς τους trappers ήταν σε παραλιακό μαγαζί της Χαλκίδας, το οποίο τυχαίνει να ακούγεται πολύ καθαρά στο σπίτι μας, καθώς είμαστε απέναντι. Έβριζε συνέχεια και «γκάριζε» πάνω από κάτι playbacks. Το πλήθος (εφήβων φαντάζομαι) που είχε για κοινό τον επευφημούσε ουρλιάζοντας κι εκείνος τους ευχαρίστησε κάποια στιγμή για τα 33.000.000 hits που έχει ένα από τα tracks του!

Έχω πολλά ερωτήματα λοιπόν φίλοι, όπως καταλαβαίνετε.

Όχι γιατί πήγαν τα παιδιά εκεί, όχι γιατί το μαγαζί επέλεξε να καλέσει αυτόν τον «καλλιτέχνη», όχι για το «που είναι οι γονείς και γιατί αφήνουν». Δεν έχω παρωπίδες, ξέρω πολύ καλά ότι τα παιδιά δεν μπορείς και δεν πρέπει να τα κλείσεις σε γυάλα. Ξέρω ότι τα μαγαζιά καλούν εκείνους που «πουλάνε» και θα φέρουν κόσμο.

Αναρωτιέμαι για άλλα θέματα: Δίνουμε άραγε αρκετές εναλλακτικές επιλογές διασκέδασης και ψυχαγωγίας στα παιδιά μας εκτός από αυτές; Τους δείχνουμε άλλους δρόμους κι ορίζοντες; Συζητήσαμε μαζί τους για το τι πραγματικά λένε οι στίχοι των trap κομματιών; Είδαμε κανένα σχετικό ντοκιμαντέρ / ταινία; Θίξαμε ποτέ πρώτοι εμείς θέματα ναρκωτικών και βίας; Τους μιλάμε για το σεξ όταν πρέπει;

Ας μη γελιόμαστε. Η εικόνα αυτή είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας. Οι trappers δεν φύτρωσαν ξαφνικά, κι αν φύτρωσαν όλοι μας με κάποιο τρόπο τους ποτίζουμε και τους συντηρούμε.

Γεμίσαμε «αλήτες και μαντάμ» λοιπόν φίλοι. Ώρα να πάμε με τα παιδιά μας σε αληθινές συναυλίες, σε αληθινά θέατρα, σε αληθινές αθλητικές διοργανώσεις, σε αληθινούς αγώνες, σε αληθινά σινεμά.

Ποτέ δεν είναι αργά να τους δείξουμε και την άλλη πλευρά.

You May Also Like