Η Daily Mail αναρωτιέται αν το «Squid Game» είναι η πιο διεστραμμένη σειρά αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση.

Γράφει η Ιωάννα Λαζάρου.

Όταν ρώτησα την Ελένη Φούρλη αν θέλει να γράψω για τη νέα κορεάτικη σειρά «Squid Game» και της εξήγησα περί τίνος πρόκειται μου σχολίασε ότι «είμαστε η γενιά που μεγαλώνει δολοφόνους»!

Αργότερα, καθώς έψαχνα σε μεγάλα σάιτ του εξωτερικού λεπτομέρειες για τη σειρά, ένα άρθρο της Daily Mail μου τράβηξε την προσοχή.. Η γνωστή εφημερίδα αναρωτιέται αν το «Squid Game» είναι η πιο διεστραμμένη σειρά αυτή τη στιγμή στην τηλεόραση. Εκατοντάδες θάνατοι, εφέ ανατριχιαστικά, ηθοποιοί που τρέμουν και φοβούνται συνέχεια και φυσικά καμία αίσθηση της ηθικής της ζωής..

Μια μεταφορά των σκληρών video games στην τηλεόραση.. με μια ακραία εικονική πραγματικότητα.. με μια τολμηρή σκηνοθεσία που αμφισβητεί κάθε παραδοσιακό κανόνα και φυσικά με επιρροές στα σκηνικά, στα κοστούμια και στα pop art στοιχεία!

Η κορεατική σειρά των εννέα επεισοδίων έχει φτάσει στο νούμερο ένα στην κατάταξη της ροής του Netflix στη Βρετανία και είναι ήδη στις κορυφαίες θέσεις και στη χώρα μας. Κυκλοφόρησε στις 17 Σεπτεμβρίου και μπήκε στο Top-10 σε δύο μόλις ημέρες από την πρώτη προβολή της.

Η νέα σειρά του Netflix με τίτλο «Squid Game» (Το παιχνίδι του καλαμαριού) έχει γίνει trend στο Netflix, με τους Κορεάτες να έχουν τραβήξει πάνω τους τα βλέμματα, σε ένα παιχνίδι πραγματικής επιβίωσης.

Σύμφωνα με την υπόθεση της σειράς, ο Σονγκ Γκι-χαν είναι ένας απελπισμένος άντρας, άνεργος, τζογαδόρος και με αμέτρητα χρέη στους τοκογλύφους. Η πρώην γυναίκα του ετοιμάζεται να μετακομίσει από τη Νότια  Κορέα στις ΗΠΑ με την 10χρονη κόρη τους και το νέο της σύντροφο και ο Γκι-χαν γνωρίζει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα για αυτό, αφού δεν μπορεί καν να συντηρήσει τον ίδιο του τον εαυτό.

Όλα αυτά, μέχρι να εμφανιστεί μπροστά του ένας άγνωστος άντρας στον σταθμό του μετρό, προτείνοντάς του να παίξουν ένα παιχνίδι. Σε κάθε του νίκη, ο κάθε παίκτης κερδίζει 100 χιλιάδες γουόν, ενώ αν χάσει, θα πάρει ως αντάλλαγμα ένα χαστούκι.

Μέσα στην απελπισία του δέχεται και ως μανιακός τζογαδόρος δεν αρκείται στη μία μόνο νίκη. Μαζί με τα χρήματα, δέχεται μία κάρτα, στην οποία αναγράφεται ένας αριθμός τηλεφώνου. Τότε ξεκινάει, το κανονικό «παιχνίδι».

456 παίκτες.. άλλοι πάμπτωχοι και άλλοι χρεωκοπημένοι.. όλοι στην ίδια κατάσταση με τον πρωταγωνιστή.. καλούνται να παίξουν παιχνίδια με έπαθλο ένα τεράστιο χρηματικό ποσό ύψους 45 δισ. Γουόν (περίπου 23 εκατ. δολάρια) που θα τους λύσει όλα τους προβλήματα! Ωστόσο ατό το πρώτο κιόλας παιχνίδι τα πράγματα περιπλέκονται και οι παίκτες βρίσκονται αντιμέτωποι με κινδύνους που απειλούν τη ζωή τους. Πρέπει λοιπόν να επιλέξουν.. ή θα παίξουν και θα βγουν νικητές στα έξι συνολικά παιχνίδια ή θα αφήσουν την τελευταία τους πνοή σε έναν από τους γύρους.

Οι φρουροί του παιχνιδιού φορούν κάτι από La casa de papel και στη μάσκα φέρουν ένα από τα βασικά σχήματα (κύκλος, τετράγωνο, τρίγωνο).

Άνδρες και γυναίκες διαγωνίζονται σε στίβο παιχνιδιών με στόχο να μείνουν ζωντανοί και να κερδίσουν εκείνοι το έπαθλο των δισεκατομμυρίων. Αυτό που μοιάζει με πρόκληση ή μια μοναδική ευκαιρία να επιλέξουν ανάμεσα σε μια πολύ καλή ζωή και μια έξοδο από τη μίζερη ζωή τους.. αποδεικνύεται ένα θανατηφόρο τουρνουά επιβίωσης στο οποίο αναδεικνύεται το πόσο σημαντική είναι για τον άνθρωπο έστω μια στιγμή ζωής..

Και τελικά οι παίκτες σκοτώνονται μέχρι να μείνει ένας τελικός νικητής. Δυστυχώς, ενώ τα πιθανά κέρδη είναι σημαντικά, σύντομα γίνεται προφανές ότι οι συνέπειες για την ήττα είναι πολύ πιο άσχημες από το να χρειαστεί να μείνει κάποιος εκτός αγώνα μέχρι τον επόμενο γύρο. Και είναι πολύ αργά για να αποχωρήσει. Δεν μπορεί να αποχωρήσει..

Οι παίκτες δεν έχουν καμία επιλογή να ξεφύγουν από την κατάσταση, στην οποία μπήκαν και αυτό μοιάζει κατά πολύ με τις συνθήκες, που επικρατούν στην ζωή των ανθρώπων που ζουν με τέτοιου είδους χρέη. Ουσιαστικά η σειρά εξηγεί πως σε κάποιες περιστάσεις.. δεν υπάρχει επιστροφή! Κι επειδή αυτό μοιάζει πολύ με την αληθινή ζωή.. κι επειδή υπάρχει και η ελπίδα της πλήρους μεταστροφής έχοντας την εύνοια της τύχης.. οι τηλεθεατές το επικροτούν και εθίζονται στο να το παρακολουθήσουν..

Τελικά η Ελένη Φούρλη έχει δίκιο; Μεγαλώνουμε μια γενιά δολοφόνων; Επικροτούμε και φανατιζόμαστε με κάτι τέτοιες τηλεοπτικές σειρές; Μας αρέσει να βλέπουμε ανθρώπους να παίζουν με τίμημα την ίδια τους τη ζωή; Τι βρίσκουμε άραγε ενδιαφέρον σ’ αυτό; Τι όμορφο βλέπουμε στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που πεθαίνει από την αγωνία; Που φοβάται για τη ζωή του;

Και τώρα το τελικό μου ερώτημα.. Πώς θα σας φαινόταν αν βλέπατε το παιδί σας να κολλάει με το παιχνίδι του καλαμαριού; Θα κοιμόσασταν ήσυχοι;

You May Also Like

Γραψτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *