Η ευχή μιας μικρής μπαλαρίνας εκπληρώθηκε!

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Κάνετε ευχές; Πιστεύετε ότι αν τις κάνετε την «κατάλληλη στιγμή» είναι πιθανότερο να εκπληρωθούν; Πότε είναι η «κατάλληλη στιγμή»;

Όταν σβήνετε τα κεράκια στην τούρτα σας, φυσώντας δυνατά;

Όταν είναι το χειμερινό ηλιοστάσιο;

Όταν τυχαίνει να δείτε ένα αστέρι να πέφτει;

Στην αλλαγή του έτους;

Όταν ανοίγουν οι ουρανοί την παραμονή των Φώτων;

Όταν ταξιδέψετε στη Ρώμη και ρίξετε κέρμα στο διάσημο συντριβάνι της Φοντάνα ντι Τρέβι;

Η τελευταία φορά που έκανα μία ευχή ήταν θυμάμαι όταν εντόπισα πικραλίδες, σε έναν περίπατο, κι έσπευσα να κόψω τη μεγαλύτερη για να τη φυσήξω. Τα λευκά χνουδωτά της ανθάκια σκόρπισαν στον αέρα, κάποια κόλλησαν στα ρούχα μου, άλλα ταξίδεψαν μακριά. Και κάπως έτσι έμεινα ήσυχη ότι η πικραλίδα θα φροντίσει να εκπληρώσει την ευχή μου…

Σε όλες τις παραπάνω περιπτώσεις, υπάρχει άραγε κάποια ανώτερη δύναμη που θ’ ακούσει τις ευχές;

Χθες βράδυ είδα την ευχή ενός μικρού παιδιού να εκπληρώνεται. Δεν ανέλαβαν ανώτερες δυνάμεις να την πραγματοποιήσουν αλλά Άνθρωποι.

Ένα μικρό κοριτσάκι σε αναπηρικό αμαξίδιο ονειρεύτηκε να γίνει μπαλαρίνα. Ήθελε να συμμετέχει κι εκείνο μαζί με άλλα παιδάκια της ηλικίας της σε μια χορευτική παράσταση, να φορέσει το αστραφτερό της κοστούμι, ν’ ανέβει στη σκηνή, να χορέψει, να υποκλιθεί στο κοινό της και να λάβει θερμό χειροκρότημα. Κάποιος μπορεί να πει ότι αυτό είναι αδύνατο και ότι ο χορός θέλει πόδια. Ευτυχώς όμως βρέθηκαν αληθινές νεράιδες και βοήθησαν το κοριτσάκι ν’ αποδείξει σε όλους ότι ο χορός δεν θέλει πόδια, θέλει μόνο ψυχή.

Είναι αληθινή ιστορία φίλοι μου. Μια σχολή χορού στην ευρύτερη περιοχή της Χαλκίδας, σε συνεργασία με τον Οργανισμό «Make-A-Wish (Κάνε-Μια-Ευχή Ελλάδος)», ανέλαβαν να εκπληρώσουν το όνειρο ενός παιδιού που νοσεί από σοβαρή ασθένεια. Κι έτσι, μια πανέμορφη μπαλαρίνα σε αναπηρικό αμαξίδιο ανέβηκε στη σκηνή, χόρεψε με τις συμμαθήτριές της και μας χάρισε χαμόγελα, συγκίνηση κι ελπίδα.

Δεν έχω φωτογραφίες να μοιραστώ, ούτε περισσότερες λεπτομέρειες θα δώσω καθώς δεν έχω πάρει την άδεια από τους εμπλεκόμενους. Όπως πάντα όμως έχω να μοιραστώ την εμπειρία και τα συναισθήματά μου. Νιώθω μεγάλη χαρά μέσα μου που κάτι αλλάζει σε αυτόν εδώ τον τόπο. Που υπάρχει ένα μικρό φως μέσα στο μεγάλο σκοτάδι των καιρών μας.

Έχουμε ξαναγράψει και ξανασυζητήσει θέματα σχετικά με Αμεα από αυτό εδώ το blog. Έχουμε τονίσει ότι όλοι μας είμαστε εν δυνάμει ανάπηροι. Ας ανοίξουμε την αγκαλιά μας όπως έκαναν οι μικρές μπαλαρίνες για τη συμμαθήτριά τους. Ας γίνουμε νεραϊδονονοί όπως οι δασκάλες αυτών των παιδιών. Ας στηρίξουμε με όποιον τρόπο μπορούμε εκείνους που παλεύουν καθημερινά να εκπληρώσουν αντίστοιχα όνειρα. Γιατί όπως γράφει στο φυλλάδιό του το Make-A-Wish (Κάνε-Μια-Ευχή Ελλάδος):

Δεν είναι απλά μία ευχή.

Είναι ο λόγος να πιστέψει ένα παιδί ότι όλα μπορούν να συμβούν.

Ακόμα και το πιο σπουδαίο.

Να γίνει καλά.

You May Also Like