Το φαινόμενο Μαρία Κάλλας, μέσα από λόγια καλλιτεχνών που τη γνώρισαν

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Η Μαρία Κάλλας, η κορυφαία Ελληνίδα υψίφωνος του 20ού αιώνα και η πλέον γνωστή παγκοσμίως ντίβα της όπερας πέθανε στο Παρίσι, σαν σήμερα, στις 16 Σεπτεμβρίου 1977, σε ηλικία 53 ετών από καρδιακή προσβολή.

Η πολυτάραχη ζωή της, το μοναδικό ταλέντο και το έργο της είναι ευρέως γνωστά. Σήμερα θα την θυμηθούμε μέσα από λόγια που έχουν ειπωθεί για την ίδια και την πολυδιάστατη προσωπικότητά της:

Ερμήνευσε έργα όπερας τα οποία είχαν προ πολλού πάψει να ανεβαίνουν στα θέατρα διεθνώς, αναβιώνοντας το ενδιαφέρον γι’ αυτά, με αποτέλεσμα να παίζονται ως και σήμερα. Η υψίφωνος Μονσεράτ Καμπαγιέ είχε πει:

«(Η Κάλλας) άνοιξε μια καινούργια πόρτα για εμάς, για όλους τους τραγουδιστές του κόσμου, μία πόρτα η οποία είχε κλείσει. Πίσω της κοιμόνταν όχι μόνο μια σπουδαία μουσική αλλά και μια σπουδαία ιδέα για το τι εστί ερμηνεία. Μας έδωσε την ευκαιρία, σε εμάς που την ακολουθούμε, να κάνουμε πράγματα που ήταν αδύνατα πριν από εκείνη.»

Πρεμιέρα της Μήδειας του Κερουμπίνι στην Επίδαυρο, 6 Αυγούστου 1961. Από τα αριστερά προς τα δεξιά, ο Γιάννης Τσαρούχης, ο Κωστής Μπαστιάς, η Μαρία Κάλλας και ο Αλέξης Μινωτής. Πηγή Wikipedia.

Μετά το θάνατό της, κατά τη διάρκεια μιας συνέντευξης το 1978, ο κριτικός μουσικής και φίλος της Κάλλας, Τζον Αρντόιν δέχθηκε την εξής ερώτηση: «Άξιζαν όλα αυτά για την Μαρία Κάλλας; Ήταν μοναχική, δυστυχής και συχνά δύσκολη γυναίκα». Η απάντησή του ήταν μια σύνοψη της ζωής και του έργου της:

«Αυτή είναι μια τόσο δύσκολη ερώτηση. Ξέρετε, υπάρχουν φορές που κάποιοι άνθρωποι, συγκεκριμένα άτομα που είναι ευλογημένα και καταραμένα να έχουν ένα εξωπραγματικό δώρο, στους οποίους το δώρο αυτό είναι σχεδόν μεγαλύτερο από το ανθρώπινο ον. Και η Κάλλας ήταν από αυτούς τους ανθρώπους. Ήταν σχεδόν σαν οι επιθυμίες της, η ζωή της, η ίδια της η ευτυχία να ήταν όλα υπόλογα σε αυτό το απίστευτο δώρο που της δόθηκε, αυτό το χάρισμα που απλώθηκε και μας δίδαξε όλους μας. […] Και πλήρωσε ένα τρομερά δύσκολο και ακριβό τίμημα για την καριέρα αυτή. Δε νομίζω ότι καταλάβαινε πάντοτε τι έκανε ή γιατί το έκανε. Ήξερε ότι είχε μια φοβερή επιρροή στο κοινό και στους ανθρώπους. Αλλά δεν ήταν κάτι που μπορούσε πάντα να ζήσει μαζί του αρμονικά ή ευτυχισμένα. Της είπα κάποτε: «πρέπει να είναι ζηλευτό να είσαι η Μαρία Κάλλας». Και εκείνη απάντησε: «Όχι, είναι φρικτό να είσαι η Μαρία Κάλλας, επειδή συνιστά ζήτημα του να προσπαθείς να καταλάβεις κάτι που δεν μπορείς ποτέ να καταλάβεις πραγματικά». Επειδή δεν μπορούσε να εξηγήσει τι έκανε —όλα γίνονταν από ένστικτο· ήταν κάτι απίστευτα, βαθιά ριζωμένο μέσα της.»

Στο σπίτι της στο Μιλάνο το 1957. Μετά το αδυνάτισμά της, η Κάλλας έγινε παγκόσμιο σύμβολο μόδας, με τη διάσημη μοδίστρα Μπίκι να φτιάχνει εκπληκτικά φορέματα ειδικά για εκείνη. Πηγή Wikipedia.

Για τη φωνή της είχε τοποθετηθεί ο μαέστρος Κάρλο Μαρία Τζουλίνι:

«Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις για τη φωνή της Κάλλας. Η φωνή της ήταν ένα πολύ ξεχωριστό όργανο. Κάτι συμβαίνει μερικές φορές με τα έγχορδα —το βιολί, τη βιόλα, το βιολοντσέλο— και την πρώτη στιγμή που ακούς τον ήχο ενός τέτοιου οργάνου, το πρώτο συναίσθημα είναι λίγο περίεργο μερικές φορές. Αλλά μετά από λίγα μόνο λεπτά το συνηθίζεις, έπειτα συμφιλιώνεσαι με αυτού του είδους τον ήχο, έπειτα ο ήχος γίνεται μια μαγική ποιότητα. Αυτό ήταν η Κάλλας.»

Σχετικά με τη σκηνική της παρουσία και την υποκριτική της τέχνη, ο Νικόλα Ρεσίνιο είχε δηλώσει ότι:

«[…] είχε έναν τρόπο ακόμα και να μεταμορφώνει το σώμα της για τις έκτακτες ανάγκες ενός ρόλου, κάτι που συνιστά μεγάλο θρίαμβο. Στην Τραβιάτα, τα […] πάντα έδειχναν αρρώστια, εξουθένωση […]. Τα χέρια της κινούνταν σα να μην είχαν κόκκαλα […]. Στην Μήδεια, τα πάντα ήταν με γωνίες. Δεν έκανε ποτέ μια ελαφριά χειρονομία· ακόμα και το περπάτημα […] ήταν σαν το περπάτημα μιας τίγρης.»

Δρόμος με το όνομά της στο Παρίσι

 

Πηγή:

Wikipedia

You May Also Like