Οι διαρκείς παραβατικές συμπεριφορές δεν είναι «νιάτα» κι «εφηβεία»

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Είμαστε όλοι συγκλονισμένοι με την αυτοκτονία του 14χρονου μαθητή, την εξαφάνιση του Θύμιου Μπουγά, τα περιστατικά και τις μαρτυρίες για σχολικό εκφοβισμό (bullying), διαδικτυακό εκφοβισμό (cyberbullying), επικίνδυνα «παιχνίδια» challenges στα social media που ξεγελούν εφήβους και παιδιά.

Όλα αυτά τα περιστατικά λαμβάνουν πλέον μεγάλη δημοσιότητα παρόλα αυτά, όλοι εμείς, ως κοινωνία, έχουμε αποτύχει παταγωδώς να συμπεριφερθούμε με σεβασμό και να προστατέψουμε τα παιδιά μας, τους μαθητές μας, τους γείτονές μας, το διπλανό μας.

Έχουμε πέσει θύματα μιας νοοτροπίας του «δεν ανακατεύομαι», του «έλα μωρέ τώρα, υπερβολές» και φυσικά του «πληκτρολογίου» όπου όλα συμβαίνουν μέσω αυτού: θρηνούμε, διαμαρτυρόμαστε, τσακωνόμαστε, υποσχόμαστε, βρίζουμε και άλλα πολλά μέσα από το πληκτρολόγιο. Το χειρότερο όλων, κατά την άποψή μου, είναι ότι είμαστε ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Δεν μαθαίνουμε φίλες και φίλοι, αδυνατούμε να διδαχθούμε από το παρελθόν και τα λάθη μας, επαναλαμβάνοντας τα ίδια και χειρότερα κάθε φορά.

Ο εκφοβισμός έχει πρόσωπο φίλοι μου. Δεν είναι μία έννοια που προσπαθούμε να ορίσουμε και να κατανοήσουμε. Ο εκφοβισμός έχει το πρόσωπο του Βαγγέλη Γιακουμάκη, του παιδιού αυτού που υπέστη τρομερά βασανιστήρια από νταήδες, αδιάφορους καθηγητές, ανήμπορους γονείς και μια κοινωνία άχρηστη. Πείτε μου ποιος από εσάς ακούει τη λέξη bullying και δεν του έρχεται αυτόματα στο νου το βλέμμα του Βαγγέλη; Από τότε λοιπόν που υποσχόμασταν ότι ο θάνατος του Βαγγέλη θα ήταν και ο τελευταίος γιατί όλοι εμείς ενωμένοι θα προστατεύαμε τα επόμενα πιθανά θύματα, έχουν περάσει μόνο 7 χρόνια.

«Το παιδί μου δεν το έχασα από μία αρρώστια, το έχασα από την ίδια την κοινωνία από τον ίδιο τον κόσμο», ξέσπασε η γιαγιά του 14χρονου μαθητή από τα Κάτω Πατήσια. Πόσο δίκιο έχει;

«Λύγισαν» λένε, οι δάσκαλοι και οι συμμαθητές στην κηδεία του παιδιού. Σχημάτισαν το όνομά του με τις τσάντες τους στο προαύλιο! Οι πράξεις αυτές δε θα φέρουν πίσω κανένα θύμα. Οι τσάντες στη σχολική αυλή είναι μήνυμα άνευ ουσίας.

Πότε θ’ αναλάβουμε τις ευθύνες μας; Πότε θα σταματήσουμε να δικαιολογούμε παραβατικές συμπεριφορές πάσης φύσεως σε παιδιά κι εφήβους; Γιατί επιτρέπονται τα κινητά τηλέφωνα στα σχολεία; Πότε θα μάθουμε να μιλάμε εγκαίρως;

Η διαρκής ανυπακοή σε κανόνες, η κακοποίηση ζώων, η καταστροφή δημόσιας περιουσίας, η χειροδικία, οι απειλές, δεν μπορούν να δικαιολογούνται με το «παιδιά είναι, έτσι κάνουν», «είναι νιάτα κι εφηβεία». Δεν είναι έτσι η εφηβεία και δεν συγκρίνονται οι δικές μας (σχολικές) εποχές, όσων είμαστε γονείς, με τις σημερινές.

Λίγο «θυμωμένο» το κείμενο μου σήμερα… Ας μιλήσουμε λοιπόν, ας μην κλείνουμε άλλο τα μάτια. Κι από εδώ, όσο έχουμε τη δυνατότητα, θα θίγουμε τέτοια θέματα.

You May Also Like

Γραψτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *