Η «άνω τελεία» είναι ένα ισχυρό σύμβολο ελπίδας

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Πώς μπορεί να συνδέεται ένα σημείο στίξης με την ψυχική υγεία, τις τάσεις αυτοκτονίας, την ελπίδα και τη συνέχιση τη ζωής; Πώς ένα τόσο μικρό σύμβολο, η «άνω τελεία», μπορεί να κρύβει ένα μεγάλο και δυνατό μήνυμα;

Την περασμένη Κυριακή, ένας φίλος στο twitter μοιράστηκε ένα video clip. Έγραψε ότι, ένας χορευτής που εμφανίζεται στο βίντεο αυτό φέρει ένα tattoo, μια άνω τελεία, και ότι υπάρχει λόγος που αυτό το tattoo «παίζει» στο συγκεκριμένο κλιπ.

Για μένα ήταν αρκετή η λέξη «χορευτής», σε συνδυασμό με το άτομο που το έγραψε, καθώς πάντα οι αναρτήσεις του έχουν ενδιαφέρον. Έπειτα, διαπίστωσα ότι τραγουδάει ο υπερ-ταλαντούχος (σε πολλούς τομείς) Derek Hough και αμέσως έσπευσα να το δω. Και το είδα… 4 φορές, αυτό και πολλά ακόμα από τα projects του Derek.

Σας μιλώ με γρίφους σήμερα;;; Ας πάμε να ξεκαθαρίσουμε το τοπίο:

Η άνω τελεία είναι το σημείο στίξης που χρησιμοποιείται για να διαχωρίσει δύο προτάσεις που συνδέονται νοηματικά μέσα σε μία φράση. Η πρόταση που ακολουθεί, μετά την άνω τελεία, δεν ξεκινάει με κεφαλαίο γράμμα αλλά αποτελεί συνέχεια της προηγούμενης. Η διακοπή είναι μεγαλύτερη του κόμματος αλλά μικρότερη της τελείας.

Στην αγγλική γλώσσα, η άνω τελεία είναι το σύμβολο «;».

Το Project Semicolon (δηλαδή «άνω τελεία») ήταν ιδέα της ακτιβίστριας Amy Bleuel και αφορά ένα tattoo με συγκεκριμένο συμβολισμό:

“A semicolon is used when an author could’ve chosen to end their sentence, but chose not to. The author is you and the sentence is your life.”

Όταν βλέπετε λοιπόν tattoo «άνω τελεία», δηλαδή το ελληνικό «ερωτηματικό», τότε πρόκειται για ένα ισχυρό σύμβολο ελπίδας. Πρόκειται για κάποιον που επιθυμεί να δηλώσει στον κόσμο και στον ίδιο του τον εαυτό ότι είναι αποφασισμένος να μη δώσει τέλος στην προσωπική του ιστορία, αλλά να επιμείνει στον αγώνα ενάντια στην κατάθλιψη, τον αυτοτραυματισμό και τις αυτοκτονικές σκέψεις.

Όπως ένας συγγραφέας χρησιμοποιώντας «άνω τελεία» επιλέγει να συνεχίσει μία πρόταση, αντί να την τελειώσει βάζοντας «τελεία». Στη ζωή οι συγγραφείς είμαστε εμείς.

Η Amy Bleuel κρύβει μια θλιβερή ιστορία. Η ίδια, μέσα από τις δικές της εμπειρίες και βιώματα, προσπάθησε να βοηθήσει άλλους να κατανοήσουν τα προβλήματα ψυχικής υγείας και να προσπαθήσουν να τα ξεπεράσουν.

Όταν μας πονάει το σώμα μας, πηγαίνουμε στο γιατρό (και πολύ καλά κάνουμε), όταν μας πονάει η ψυχή μας γιατί δεν αναζητούμε ανάλογη βοήθεια; Όταν σπάσουμε ένα οστό θα βάλουμε ένα νάρθηκα να το θεραπεύσουμε, όταν σπάει η ψυχή μας άραγε τι κάνουμε για να γιατρέψουμε τη «ρωγμή»;

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας, στις 10 Οκτωβρίου, οφείλουμε να υψώσουμε τις φωνές μας περισσότερο από ποτέ, να ευαισθητοποιηθούμε και να προβληματιστούμε, να κατανοήσουμε τα θέματα ψυχικής υγείας, να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον αλλά και οι ίδιοι τους εαυτούς μας. Η ελπίδα γεννιέται μέσα από την απελπισία…

 

φωτογραφίες από pixabay

You May Also Like

Γραψτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *