«Να τα πούμε;» Κάλαντα από όλη την Ελλάδα με τις πιο θερμές ευχές μας!

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Καλήν ημέραν άρχοντες, αν είναι ορισμός σας, Χριστού την Θείαν γέννησιν, να πω στ’ αρχοντικό σας…

Χρόνια πολλά σε όλους σας! Σήμερα η μέρα είναι αφιερωμένη στα κάλαντα και στους τολμηρούς καλαντιστές που θα βγουν με τρίγωνα, φλογέρες, τύμπανα και μασκούλες ΚΝ95 και θα ρωτήσουν «να τα πούμε»; Κι εμείς θ’ απαντήσουμε «να τα πείτε»!

Όταν ήμασταν παιδιά περιμέναμε την παραμονή των Χριστουγέννων με τρομερή ανυπομονησία, κάναμε ολόκληρο πλάνο της διαδρομής που θα ακολουθήσουμε, τα σπίτια που θα επισκεφθούμε. Περιττό να σας πω ότι κάναμε και κάτι σαν «προϋπολογισμό» εσόδων και υπολογίζαμε πόσα χρήματα θα μας μείνουν τελικά, μετά τη μοιρασιά, για να καταφέρουμε να ψωνίσουμε το παιχνίδι που θέλαμε!

Γιατί τραγουδάμε τα κάλαντα; Οι λόγοι είναι προφανείς: Μεταφέρουμε όμορφες ευχές. Αν παρατηρήσετε τους στίχους από τα κάλαντα διαφόρων περιοχών της Ελλάδας, τα παινέματα για τον αφέντη της οικογένειας, για τα μέλη της και για το σπιτικό τους, είναι πάρα πολλά και διατυπώνονται με αμέτρητους τρόπους, μεταφέροντας μέσα τους μηνύματα, χαρακτηριστικά και παραδόσεις της κάθε περιοχής ξεχωριστά!

Γι’ αυτό και οι στίχοι διαφέρουν από τόπο σε τόπο!

Στίχοι με όμορφες ευχές που ξεχωρίζω είναι της Μακεδονίας:

«…Όσα άστρα έχει ο ουρανός και φύλλα από τα δέντρα, τόσα καλά να δώσ’ Θεός σ’ αυτό το νοικοκύρη.»

Της Σκιάθου:

«…Χρόνους πολλούς να χαίρεστε, πάντα ευτυχισμένοι, και όλοι μέσ’ στο κάστρο μας, να ’μαστε αγαπημένοι.»

Και οι πιο αγαπημένοι μου της Ικαρίας:

«…Φέρτε μας κρασί να πιούμε, και του χρόνου να σας πούμε. Και του χρόνου να σας πούμε, φέρτε μας κρασί να πιούμε. Σ’ αυτό το σπίτι που ’ρθαμε καράβια ’ν’ ασημένια, του χρόνου σαν και σήμερα να ’ναι μαλαματένια.»

Εκτός από τις ευχές και τα «χρόνια πολλά» βέβαια, οι καλαντιστές αναμένουν και το φιλοδώρημα είτε σε χρήματα (πλέον) είτε και σε προϊόντα (παλαιότερα). Μάλιστα, παλαιότερα οι καλαντιστές ως παρέα, εισέπρατταν με τα τραγούδια τους φρούτα, κρασί, κρέας, καρύδια, κάστανα που τα κατανάλωναν μετά όλοι μαζί σε ένα μεγάλο γλέντι.

Από τα κάλαντα της Αίγινας:

«…Εσένα πρέπει, αφέντη μου, στα πεύκα να κοιμάσαι, με βελουδένιο πάπλωμα να μην κρυολογάσαι. Και πάλι ξαναπρέπει σου καρέκλα καρυδένια, για ν’ ακουμπάς τη μέση σου τη μαργαριταρένια. Και πάλι ξαναπρέπει σου στις λίρες να καθίζεις, με το ’να χέρι να μετράς, με τ’ άλλο να δανείζεις.

Δώστε μας και τον κόκορα, δώστε μας και την κότα, δώστε μας και δυο-τρεις κλωτσιές να φύγομ’ απ’ την πόρτα.»

Από τα κάλαντα της Πελοποννήσου:

«…εδώ που τραγουδήσαμε πέτρα να μη ραγίσει κι ο νοικοκύρης του σπιτιού πολλούς χρόνους να ζήση. Δώστε μας και τον κόκορα, δώστε μας και την κότα, δώστε μας και πέντ᾿, έξ᾿ αυγά, να πάμε σ᾿ άλλη πόρτα.»

Για προσέξτε λοιπόν σήμερα να μην είστε τσιγγούνηδες! Γιατί μπορεί να ακούσετε κανένα στίχο που θα σας «στολίσει» αναλόγως:

«Αφέντη μου στη κάπα σου χίλιες χιλιάδες ψείρες,
άλλες γεννούν, άλλες κλωσούν κι άλλες αυγά μαζώνουν

Καλώς να δεχτούμε τις μελωδικές φωνές των μικρών παιδιών σήμερα και βάλτε δυνατά τον ήχο ν’ απολαύσετε 50 κάλαντα από όλη την Ελλάδα μας:

 

Με πληροφορίες από wikipedia και www.ikivotos.gr

 

You May Also Like