Οι κάτοικοι της Βόρειας Εύβοιας δεν ξεχνούν, ούτε οι υπόλοιποι Ευβοιώτες

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

3 – 11 Αυγούστου 2021: Ένας χρόνος πέρασε από τη μεγαλύτερη καταστροφή στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Το 1/3 του νησιού της Εύβοιας έγινε στάχτη από μία πυρκαγιά που ξεκίνησε με άπνοια, συνέχισε ακάθεκτη για 10 μέρες, χωρίς βοήθεια από εναέρια μέσα, έκαψε ό, τι βρήκε στο πέρασμά της από Ευβοϊκό μέχρι Αιγαίο και σταμάτησε στη θάλασσα.

Σε αυτό το τραγικό δεκαήμερο, οι κάτοικοι στάθηκαν ήρωες μαζί με τους εθελοντές που έσπευσαν να βοηθήσουν, ενώ το ίδιο ηρωικά στέκονται όρθιοι μέχρι σήμερα και δεν εγκαταλείπουν τον τόπο τους. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι θα δίνουν μάχη για το υπόλοιπο της ζωής τους, για να μην παραδώσουν καμένη γη στις επόμενες γενιές.

Οι κάτοικοι της Βόρειας Εύβοιας δεν ξεχνούν, ούτε οι υπόλοιποι Ευβοιώτες.

Δεν ξεχνούν εκείνους που τους ξέχασαν, εκείνους που τους άφησαν να καταστραφούν και τους αφαίρεσαν την ελπίδα. περισσότερα >

Στα «χρονικά της Πεντέλης» το αύριο είναι ίδιο με το χθες

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο, μαίνεται πυρκαγιά στην Πεντέλη. Κι ενώ η χώρα ζει ξανά στιγμές απόλυτου χάους, όπου ένας σταθερά ανύπαρκτος κρατικός μηχανισμός εγγυάται για την ετοιμότητά του, σκέφτομαι πόσες φορές στη μέχρι τώρα ζωή μου έχω ακούσει να καίγεται η Πεντέλη.. Και κάνω το τεστ.. Στις βάσεις δεδομένων του μικρού μου εγκεφάλου, το Πεντελικόν όρος έχει καταγραφεί να καταστρέφεται δεκάδες φορές.

Αναζήτησα άρθρα από το μακρινό και το κοντινό παρελθόν και με βαθειά λύπη διαπίστωσα ότι τα ίδια κείμενα, με πολύ μικρές παραλλαγές θ’ αποτελούν και το εγγύς μέλλον. Τίποτα δεν άλλαξε, ίσα ίσα θα μπορούσε να ισχυρισθεί κανείς με απόλυτη βεβαιότητα, ότι ήταν στατιστικά αναμενόμενο να ξανακαεί η ήδη καμμένη Πεντέλη. Δεν χρειάζεται να μπορείς να προβλέπεις το μέλλον, αρκεί να ψάξεις το παρελθόν, στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Πεντέλη: πυρκαγιά 2007, πηγή Wikimedia Commons

Διαβάζοντας «Τα χρονικά της Πεντέλης» σε ένα link που βρήκα τυχαία και με συνεπήρε, μοιράζομαι αποσπάσματα από ένα άρθρο που βρήκα στο αρχείο της εφημερίδας «Το Βήμα», της Δήμητρας Κρουστάλλη, δημοσιευμένο στις 13 Αυγούστου 2000 (δηλαδή, 22 χρόνια πριν): περισσότερα >

Γιατί τόσος καημός για μια παλιά αποθήκη;

Γράφει η Ιωάννα Λαζάρου.

Πόλη: Χαλκίδα. (Πανέμορφη πόλη και πολύ ρομαντική για όσες φίλες δεν την έχουν επισκεφτεί). Χώρος: ο περιβάλλον του σταθμού του ΟΣΕ και συγκεκριμένα μια παλιά αποθήκη. Ημερομηνία: καλοκαίρι το 22. Περιστατικό: πυρκαγιά προκάλεσε τεράστια καταστροφή στην αποθήκη.

Πολλοί συμπολίτες ανέβασαν στο διαδίκτυο δημοσιεύσεις για το περιστατικό.. δηλώνοντας σοκαρισμένοι και στεναχωρημένοι. Εγώ από την άλλη.. απορώ γιατί. Γιατί τόσος καημός για μια παλιά αποθήκη.. η οποία παρεμπιπτόντως τόσα χρόνια μας κρύβει τη θέα της θάλασσας και εδώ και χρόνια δεν έγινε κάτι διαφορετικό από αποθήκη κλειστή; Κι όμως θα γίνονταν κάτι.. Θα γίνονταν άλλο ένα μουσείο.. ένας πολυχώρος πολιτισμού (είναι άλλωστε αυτή η σύγχρονη ονομασία των τύπου μουσείου χώρων)!

περισσότερα >

To είδα με τα μάτια μου, η αλληλεγγύη είναι δύναμη!

Γράφει η Κάτια Καραχάλιου.

Μπορεί να πέρασαν λίγες μέρες από τις πυρκαγιές, όμως κανείς δεν ξεχνά το τι έγινε.

Βρέθηκα δίπλα στο πύρινο μέτωπο, για να καλύψω τα γεγονότα και αυτό που είδα ήταν για μένα μια μεγάλη εμπειρία ζωής που αν κάτι μου δίδαξε, είναι πως μόνο η αλληλεγγύη και η αλληλοβοήθεια μπορεί να σώσει.

Νέα παιδιά, νέοι άνθρωποι με ότι μέσο διέθεταν και μπορούσαν να βρουν στάθηκαν μπροστά στη φωτιά, για να πολεμήσουν και να σώσουν περιουσίες.

photo: Κάτια Καραχάλιου

Άυπνοι, χωρίς φαγητό, γεμάτοι στάχτη, να παλεύουν για να μην φτάσει η φωτιά στο χωριό.

περισσότερα >

Τη θλιβερή ιστορία ενός δέντρου θα σας πω…

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Γνωρίζετε τη σεκόγια (sequoia); Η σεκόγια είναι ένα θαύμα της φύσης, το ψηλότερο δέντρο στη γη και βρίσκεται σε τεράστια δάση και εθνικά πάρκα της Καλιφόρνια. Μια γιγάντια σεκόγια, ο Υπερίων, έχει ύψος 115,61 μέτρα, ενώ μία άλλη είχε διάμετρο 7,9 μέτρα. Συνηδειτοποιείτε τα μεγέθη;

Πηγή: pixabay

Οι διαστάσεις όμως δεν είναι το μόνο αξιοθαύμαστο σε αυτό το δέντρο. Οι σεκόγιες ζουν πάνω από 1200 χρόνια και οι μεγαλύτερες έχουν προσαρμοστεί να επιβιώνουν ακόμη και τις πιο καταστροφικές πυρκαγιές. Έχουν αναπτύξει παχύ ανθεκτικό φλοιό με αποτέλεσμα οι πυρκαγιές να τις βλάπτουν μεν αλλά να μην τις σκοτώνουν. Δεν είναι μόνο ανθεκτικές στη φωτιά αλλά επωφελούνται σε ένα βαθμό από αυτή καθώς, μέσω της θερμότητας, απελευθερώνουν περισσότερους σπόρους από τους κώνους τους.

Το αντιλαμβάνεστε; Ένα μαγικό δέντρο που έχει εκπαιδευτεί να επιβιώνει τις πυρκαγιές και να τις χρησιμοποιεί προς όφελός του!!!

Και τώρα ήρθε η ώρα να σας διηγηθώ μια ιστορία. Πρόκειται για αληθινή ιστορία, γι’ αυτό καθίστε αναπαυτικά και διαβάστε αργά: περισσότερα >

Οργή και θλίψη για όλες τις καταστροφές…

Γράφει η Κάτια Καραχάλιου.

Είτε μυρίζετε τον καπνό, είτε το βλέπετε στις ειδήσεις, η καταστροφή είναι ανυπολόγιστη.

Η φωτιά καίει συνεχόμενες ημέρες προκαλώντας θλίψη και πόνο.

Τελικά τιμωρήθηκε κάποιος που έριξε ένα τσιγάρο στο δάσος; Ένας που έκανε εμπρησμό στο πράσινο;

Η κατάσταση που βιώνουμε είναι πρωτοφανής.

περισσότερα >

Πώς μιλάμε στα παιδιά για την καταστροφή;

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Μαύρες μέρες για τη χώρα μας. Τραγικές καταστάσεις εκτυλίσσονται γύρω μας. Το νησί μας, η Εύβοια, ακόμη ένα καλοκαίρι βιώνει την πύρινη κόλαση. Όσο οι πληγέντες προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν το μέγεθος της καταστροφής και να ορθοποδήσουν ξανά, όλοι μας οφείλουμε να βοηθήσουμε, με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας.

Μέσα σε όλη αυτή τη δίνη της πληροφορίας και τις αποκαρδιωτικές εικόνες που προβάλλονται, καλό θα ήταν να προσέξουμε τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνούμε στα μικρά παιδιά γεγονότα, όπως αυτό μιας εκτεταμένης καταστροφικής πυρκαγιάς.

Ένα παιδί, είτε βίωσε προσωπικά την καταστροφή, είτε είδε εικόνες στην τηλεόραση, είτε άκουσε να συζητείται από τους ενήλικες, μπορεί να μπερδευτεί και να αντιδράσει. Οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να είναι ενημερωμένοι και έτοιμοι να βοηθήσουν τα παιδιά που νιώθουν φόβο, ανασφάλεια και άγχος, ως συνέπεια ενός καταστροφικού γεγονότος.

Αναγνωρίζοντας τις συναισθηματικές ανάγκες των παιδιών

Οι αντιδράσεις των παιδιών επηρεάζονται από τη συμπεριφορά, τις σκέψεις και τα συναισθήματα των ενηλίκων. Οι ενήλικες πρέπει να ενθαρρύνουμε τα παιδιά και τους εφήβους να εκφραστούν, να μοιραστούν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους για το περιστατικό. περισσότερα >

Αυτό είναι το μέλλον μας;

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Στη χθεσινή μου «ιστορία» καλωσόρισα τον Αύγουστο με ενθουσιασμό. Μάλιστα έβαλα τον τίτλο «Αύγουστε καλέ μου μήνα νά’ σουν δυο φορές το χρόνο», κατά τη λαϊκή ρήση…

Ειλικρινά, είχα όλη την καλή διάθεση να μοιραστώ μαζί σας καλοκαιρινές συνταγές, κατασκευές, αναμνήσεις, αυγουστιάτικα φεγγάρια και άλλα πολλά. Διότι κάθε χρόνο, όταν μπαίνει ο Αύγουστος έχω μια λαχτάρα για περιπέτεια και εξερεύνηση, μακροβούτια και ηλιοθεραπεία, ξεκούραση και ψυχαγωγία.

Η όρεξη δυστυχώς κόπηκε απότομα, οι εξελίξεις μας πρόλαβαν, τα άσχημα γύρω μας πολλά και συμβαίνουν όλα μαζί, ώστε να είναι δύσκολο να τα διαχειριστούμε.

Οι δολοφονίες γυναικών κοντεύουν να γίνουν καθημερινότητα, πυρκαγιές μαίνονται σε όλη τη χώρα, οικισμοί εκκενώνονται, ζώα και περιουσίες γίνονται στάχτη και τα κρούσματα του κορονοϊού παίρνουν την ανηφόρα…

Χθες το απόγευμα η Βόρεια Εύβοια παραδόθηκε στις φλόγες ενώ παράλληλα καταστρέφεται και ο τελευταίος πνεύμονας πρασίνου της Αττικής και η μισή Ελλάδα. Οι πληγές μας είναι ακόμα ανοιχτές από το 2019, όταν κάηκαν τα δάση της Μεσσαπίας και έπειτα το 2020 οι συνέπειες έκαναν την εμφάνισή τους με τις φονικές πλημμύρες, όπου χάθηκαν ζωές και περιουσίες στις λάσπες.

Και αυτά είναι μόνο τα πιο πρόσφατα καταστροφικά γεγονότα, καθώς από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, σχεδόν κάθε καλοκαίρι καιγόμαστε και θρηνούμε θύματα, ενώ απ’ ό, τι φαίνεται η ιστορία θα επαναλαμβάνεται συχνά αν δεν κάνουμε κάτι σοβαρά και συντονισμένα.

Αυτό είναι το μέλλον μας; 

 

Φωτογραφία από pixabay

 

Ήταν μια δύσκολη νύχτα για πολλούς…

Γράφει η Κάτια Καραχάλιου.

Οι καταστροφές τα τελευταία χρόνια μας έχουν προκαλέσει ανείπωτη θλίψη.

Βλέπουμε δάση να καταστρέφονται και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Βλέπουμε περιουσίες να χάνονται και πάλι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

περισσότερα >

Αν τα δάση μιλούσαν…

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Όταν καταστρέφεται ένα δάσος η ζημιά που προκαλείται είναι ανυπολόγιστη και δεν φαίνεται την επόμενη μέρα. Φαίνεται διαρκώς τα επόμενα χρόνια, με τις πλημμύρες, την κακή ποιότητα νερού, τη διάβρωση του εδάφους, την άνοδο της θερμοκρασίας, την εξαφάνιση σπάνιων ζώων και φυτών, τον ρυπασμένο αέρα που θα αναπνέουμε.

Κάθε καλοκαίρι, βιώνουμε τις ίδιες τραγικές καταστάσεις σε επανάληψη, σε διαφορετικές περιοχές της χώρας μας. Οι πυρκαγιές καταστρέφουν δάση, βιότοπους, οικισμούς και περιουσίες, σκοτώνουν με τον πιο φρικτό τρόπο τα ζώα που έχουν το καταφύγιό τους σε αυτά τα οικοσυστήματα, ενώ πολύ συχνά πια στοιχίζουν ανθρώπινες ζωές. περισσότερα >