Oι περισσότεροι γνωρίζουμε , τι πάει να πει άγχος σε περίοδο εξετάσεων. Από μικροί με τα διαγωνίσματα του σχολείου ,τις εξετάσεις του καλοκαιριού, τις πανελλήνιες ,μέχρι και στα φοιτητικά χρόνια με την περιβόητη εξεταστική . Γενικότερα , κάθε είδους εξέταση ,προκαλεί στρες .Μα και πώς να μην αγχωθείς;;
Σε ενδιαφέρει να επιτύχεις , να τα καταφέρεις ,να πάρεις αυτό το ρημάδι το πτυχίο. Είτε γιατί το επιθυμείς εσύ ο ίδιος ,είτε γιατί δέχεσαι μια ‘’πίεση ‘’ από το γύρω περιβάλλον ,είτε γιατί μέχρι και η γειτόνισσα έχει γίνει ο εφιάλτης σου , που σε ρωτά συνέχεια : ‘’πότε τελειώνεις με το καλό;;’’(όποτε θέλω κι εσύ αμάν πια, μας έπρηξες;pp).Σχετικά λοιπόν με αυτό το ζήτημα , η Μαρία , μας διηγείται την εμπειρία της .Είναι 22 ετών και πτυχιούχος Αγγλικής φιλολογίας .Πάμε να δούμε τι μας είπε;;
‘’Εγώ γενικά, είμαι πάρα πολύ αγχώδης ,που σημαίνει ,ότι σε κάθε μάθημα της εξεταστικής , είχα άγχος. Θυμάμαι συγκεκριμένα , όταν έδινα Αμερικανική Πεζογραφία, ότι είχα τρελή αγωνία πριν δώσω ,γιατί είχαμε πολλά κείμενα , που δεν είχα διαβάσει ποτέ κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Είχα μια βδομάδα περιθώριο πριν την εξέταση ,αλλά προφανώς και δε διάβαζα. Έλεγες ας πούμε , ότι έχω αρκετές μέρες και τη μία φορά, πήγαινα για καφέ με τη φίλη μου , την άλλη , συνεχίζοντας με τον ίδιο τρόπο (ότι έχω χρόνο και αρκετές μέρες) ,πήγαινα πάλι για καφέ. Λέγαμε ότι θα βρεθούμε για μελέτη ,αλλά ποτέ δε γινόταν αυτό .Και φτάνω τις τρεις τελευταίες μέρες και λέω θα κάτσω να διαβάσω.
Την πρώτη , έβγαζα μία σελίδα ,τη δεύτερη πέντε και φτάνω τελευταία ημέρα και είχα να βγάλω όλα τα κείμενα , σαν να έβλεπα ένα βουνό μπροστά μου και ένιωθα κατααγχωμένη. Αυτό το χάος , δε μπορούσα να το διαχειριστώ .Προσπαθούσα να βρω λογική σειρά στα πράγματα (δηλαδή έλεγα θα ξεκινήσω με αυτό το κείμενο, το έβλεπα πολύ γρήγορα και όχι απέξω φυσικά, γιατί δε προλάβαινα!!!).Το κόλπο που για μένα λειτουργούσε , ήταν ,ότι τα έλεγα με δικά μου λόγια ,ώστε να μου μείνουν στο μυαλό και συνέχιζα να διαβάζω σιγά σιγά και δομημένα… Μέχρι που κατά τις 12 το βράδυ, με κυρίευσε το άγχος ,έκλαιγα και δεν έκανα τίποτα .Κοιμήθηκα και σηκώθηκα το πρωί για να δω τα υπόλοιπα .Είχα ‘’πεθάνει’’ από το στρες ,αλλά κατά ένα μαγικό τρόπο , εκείνο το πρωί , είχα παραγγείλει και καφέ , άφησα τις σημειώσεις και τις έβαλα στη τσάντα( τις πήρα μαζί μου, για να νιώθω ασφάλεια , μιας και ποτέ δεν τις είχα κοιτάξει στη σχολή).
Είπα στον εαυτό μου ,πως ό,τι είναι να γίνει θα γίνει ,έπρεπε να είχες προετοιμαστεί καλύτερα και με την προετοιμασία που έκανες , πήγαινε .Μπορεί να ήμουν αγχωμένη , αλλά έβαζα κι ένα τείχος , πριν φτάσω στην εξέταση. Μετά συναντιόμουν με τις φίλες μου, μιλούσαμε και δε συζητάγαμε για το μάθημα , για να μην αγχωθούμε. Εκεί που μου ξαναερχόταν το άγχος, ήταν όταν καθόμουν στο έδρανο και περίμενα να μας δώσουν τα θέματα .Κοίταζα γύρω γύρω τους άλλους, για να δω τις αντιδράσεις τους .Έλεγα πάει ,δε θα γράψω τίποτα ,με κατηγορούσα για το ότι εγώ φταίω, που δεν είχα προετοιμαστεί καλά .Είχα κοιμηθεί μόνο μία ώρα .Όταν τα είδα , πανικοβλήθηκα ,αλλά προσπάθησα να ηρεμήσω .Ξεκίνησα με αυτά που ήξερα και χαλαρά σκεφτόμουν τις απαντήσεις .Νόμιζα ότι έγραφα ανοησίες , αλλά τελικά πέρασα με 9. Γενικά ,διάβαζα στο τέλος και λειτουργούσα υπό πίεση καλύτερα .Ή έτρωγα πολύ ή καθόλου .Έπινα πολλούς καφέδες και το πήγαινα σερί. Σκεφτόμουν ότι με τον πανικό , θα το έχανα το παιχνίδι. Το κλειδί είναι , να το πάρεις και λίγο αστεία ,εγώ έλεγα ότι έπρεπε έστω να προσπαθήσω. Άμα κοπώ ,κόπηκα.’’
Πρέπει λοιπόν να ξέρουμε , ότι δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. Να είμαστε χαλαροί, να μη δίνουμε σημασία στο τι θα πει ο άλλος .Με όποια προετοιμασία , να δίνουμε τον αγώνα μας με χαμόγελο και yolo<3 . Eξάλλου , όλα αυτά, αν το σκεφτείς , είναι μια κουκίδα του σύμπαντος. Όπως μας είπε και η Μαρία, ‘’Ας προσπαθήσω , ας πέσω για την τιμή των όπλων’’