Μιλάμε στα παιδιά για το Πολυτεχνείο μέσω της «Ντενεκεδούπολης»

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Έρχεστε κι εσείς αντιμέτωποι με ερώτηματα των μικρών παιδιών σας, για τα οποία μερικές φορές δεν είστε σίγουροι πώς να απαντήσετε;

Πριν λίγες μέρες με ρωτούσε ο μικρός μου για τον Χίτλερ, τον πόλεμο, τον Ντούτσε, ποιος νίκησε και άλλα πολλά. Προσπάθησα με απλά λόγια να του εξηγήσω ότι στον πόλεμο κυρίως χάνεις, ότι τα όπλα δεν είναι παιχνίδια να παίζουμε με τους φίλους μας «πόλεμο» στα διαλείμματα. Σήμερα μου εξέφρασε νέα ερωτήματα, τι είναι δικτατορία, τι έγινε στο Πολυτεχνείο, που κολλάει ένα τανκς στην όλη ιστορία… Δεν γνωρίζω τι ακριβώς ακούνε από τους δασκάλους τους και πώς φιλτράρει τις πληροφορίες το άγουρο μυαλουδάκι τους, γνωρίζω όμως να μιλάω στα παιδιά μέσα από τις τέχνες, μέσα από το παιχνίδι, το θέατρο, το τραγούδι και το χορό.

Σήμερα λοιπόν μπορούμε να μιλήσουμε στα παιδιά μας (προσχολικής ηλικίας και Δημοτικού) για το Πολυτεχνείο μέσα από την Ντενεκεδούπολη, το γνωστό και σπουδαίο παραμύθι της Ευγενίας Φακίνου.

Ποια είναι η ιστορία;

Η Ντενεκεδούπολη είναι μια πολιτεία φτιαγμένη από ντενεκεδάκια που συμβιώνουν ευτυχισμένα. Ο Σαρδέλας, η Μηλίτσα, ο Βουτυρένιος, ο Μελένιος, ο ok μπαμ-μπαμ, το κάθε ντενεκεδάκι έχει τη δική του ιστορία. Την ηρεμία της Ντενεκεδούπολης όμως προσπαθεί να χαλάσει ο Λαδένιος, ένας μεγάλος ντενεκές λαδιού, ο οποίος επιβάλλει τους κανόνες του στα υπόλοιπα ντενεκεδάκια, απαγορεύοντάς τους να τραγουδούν, να χορεύουν, να μιλούν, να τρώνε. Ο Λαδένιος διέταζε, έτρωγε, κοιμόταν, ξυπνούσε και διέταζε από την αρχή. Τα ντενεκεδάκια αφού εξάντλησαν τις προσπάθειές τους να τον συνεφέρουν αποφάσισαν να ξεσηκωθούν, να επαναστατήσουν και να κερδίσουν και πάλι την ελευθερία τους.

Τα μηνύματα

Μέσα από την ιστορία της Ντενεκεδούπολης, τα παιδιά έρχονται σε επαφή με τις έννοιες του απολυταρχισμού, των ταξικών διαφορών και της επιβολής της εξουσίας από τον δυνατό προς τους αδύναμους. Μαθαίνουν να αποδέχονται τη διαφορετικότητα ενώ παράλληλα αναδεικνύονται οι αξίες του σεβασμού, της ισότητας, της δημοκρατίας και της ελευθερίας ως απαραίτητες βάσεις αρμονικής συμβίωσης των ανθρώπων σε κοινωνίες.

Η Ντενεκεδούπολη παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο κοινό το 1975, λίγο μετά το τέλος της Χούντας. Πρωτοποριακό για την εποχή του με πολιτικά μηνύματα, δεν ήταν ακριβώς κουκλοθέατρο αφού τις κλασικές κούκλες αντικαθιστούσαν ντενεκεδάκια.

Η δική μας… εκδοχή

Πέρσι τέτοιον καιρό, ήμασταν ήδη σε lockdown, με σχολεία κλειστά. Στην τεράστια προσπάθεια που κάναμε να κρατήσουμε από κοινού την επαφή με το νηπιαγωγείο μας, περάσαμε ένα δημιουργικό Σαββατοκύριακο, φτιάχνοντας ντενεκεδάκια (από χαρτί), ζωγραφίζοντας και ακούγοντας την υπέροχη μουσική του έργου από τους συνθέτες Γιάννη Μαρκόπουλο και Χρήστο Λεοντή. Στήσαμε τη δική μας θεατρική σκηνή για κουκλοθέατρο από ένα παλιό κουτί παπουτσιών, μελετήσαμε τους ρόλους μας και παρουσιάσαμε την Ντενεκεδούπολη στην γιαγιά και τον παππού που μας παρακολούθησαν συγκινημένοι.

Το ίδιο ακριβώς θα κάνουμε και φέτος, πιο μεγάλοι και πιο έμπειροι πια να κατανοήσουμε ακόμη περισσότερα μηνύματα και να περάσουμε χρόνο δημιουργικό και πολύτιμο με τα μικρά μας πλάσματα.

Μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο εκτυπώσιμες φιγούρες ή να μας αφήσετε σχόλιο να σας στείλουμε. Μπορείτε να παρακολουθήσετε το κουκλοθέατρο σε διάφορα ανεβάσματα, εκτός από το ακόλουθο που σας προτείνουμε:

 

 

 

You May Also Like

Γραψτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *