Πώς το «τι έγινε» και το «τι θα γίνει» επισκιάζουν το «τι γίνεται τώρα»!

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Καθώς κοιτάζω την άδεια γωνία στο σαλόνι μας όπου μέχρι πριν λίγες ώρες βρισκόταν το χριστουγεννιάτικο δέντρο, σκέφτομαι τις ημέρες των γιορτών που πέρασαν, όλα αυτά που προγραμματίζαμε να κάνουμε και τι κάναμε τελικά. Από τη μία νιώθω μία ανακούφιση που ξεστολίσαμε, πακετάραμε, καθαρίσαμε το σαλόνι που, απαλλαγμένο πια από το πληθωρικό ντεκόρ, φαίνεται μεγαλύτερο και από την άλλη αισθάνομαι νοσταλγία και απογοήτευση που δεν καταφέραμε να ζήσουμε περισσότερα στις γιορτές. Να ζήσουμε αυτά που στερηθήκαμε πέρσι και πιστέψτε με είχα, όπως πάντα, μεγαλεπήβολα σχέδια.

‘Ηθελα να βγούμε περισσότερο, να συναντήσουμε φίλους, να πάμε θέατρο, να φτιάξουμε λιχουδιές σε σπίτια φίλων και άλλα πολλά. Δεν ήθελα να στείλω με κούριερ τα δώρα στα βαφτιστήρια μου φέτος. Δεν ήθελα να περάσω άρρωστη μία ολόκληρη εβδομάδα μη μπορώντας να δω ούτε το παιδί μου φοβούμενη μην το κολλήσω. Παρόλα αυτά, δυστυχώς κούριερ παρέδωσε και φέτος τα δώρα, ενώ εγώ, τσίμπησα μια ίωση, όχι covid, που μου «έκλεψε» μία ολόκληρη εβδομάδα!

Κι έτσι ο χρόνος τρέχει αμείλικτος, ο Ιανουάριος προχωράει με μεγάλη ταχύτητα, ήδη κοντεύει στα μισά του, οι γιορτές ήρθαν κι έφυγαν ενώ τα μόνα πλάσματα γύρω μου με αστείρευτη ενέργεια και συνεχείς εκρήξεις ενθουσιασμού είναι τα παιδιά! Ακριβώς! Όλοι οι μεγάλοι είναι προβληματισμένοι, φοβισμένοι, προσπαθούν να βρουν τρόπους να μείνουν ασφαλείς, συζητούν συνεχώς για το άνοιγμα των σχολείων, τα υγειονομικά πρωτόκολλα, τα self test, τα εμβόλια, τις μεταλλάξεις. Δικαιολογημένα οι ανησυχίες θα πω, αν και αισθάνομαι ότι το παρακάναμε λίγο με αυτές τις συζητήσεις επί συζητήσεων που δεν έχουν τελειωμό.

Παρατηρώ λοιπόν την άδεια γωνία στο σαλόνι μας όπου ο μικρός ήδη τοποθέτησε τα καινούρια παιχνίδια που απέκτησε αυτές τις μέρες και σκέφτομαι πόσα μπορεί να με διδάξει ένα, σχεδόν 7χρονο, παιδί για ακόμη μία φορά. Πόσο διαφορετικό τρόπο σκέψης έχει, απαλλαγμένο από άγχη και εμπόδια.

Εγώ: τι κάναμε στις γιορτές; Δεν μου είναι αρκετά, θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει άλλα τόσα. Ok, μας πρόλαβε η πανδημία, η κατάσταση με τα κρούσματα ξέφυγε, έπρεπε να προσέξουμε, αρρώστησα κιόλας κι έχασα μια βδομάδα. Τελικά, το συναίσθημα που επικρατεί μέσα μου είναι πικρία και απογοήτευση plus στρες γιατί περνούν οι μέρες τόσο γρήγορα!!!

Ο μικρός: αντίο Χριστούγεννα, ποια γιορτή ακολουθεί μαμά; Οι Απόκριες; Ουαου! Πάω να βρω αξεσουάρ μασκαρέματος.

Τα παιδιά ζουν το τώρα! Την παρούσα στιγμή! Δεν επηρεάζονται από το χθες ούτε από το αύριο. Είναι τρομερά εξαντλητικό να σκέφτεσαι τι θα μπορούσες να είχες κάνει χθες που τελικά δεν έκανες, παράλληλα με το πόσα πολλά έχεις να προλάβεις αύριο! Όταν αμφιταλαντεύεσαι ανάμεσα σε παρελθόν και μέλλον και σπαταλάς το παρόν, αφήνοντάς το άδειο και χωρίς νόημα. Τα παιδιά ζουν το σήμερα και ενθουσιάζονται για το αύριο. Έτσι βιώνουν πολλά περισσότερα θετικά συναισθήματα που τα γεμίζουν με αυτή την αστείρευτη ενέργεια που έχουν. Το αντίθετο δηλαδή με εμάς τους μεγάλους που είμαστε κουρασμένοι, ήδη από την ώρα που θα ξυπνήσουμε το πρωί!

Αντίο γιορτές λοιπόν, ό, τι έγινε – έγινε κι ό, τι δεν έγινε δεν πειράζει! Σήμερα είναι μία καινούρια μέρα κι εμείς είμαστε καλά, υγιείς και χαμογελαστοί και πάμε να τη ζήσουμε!

Καλή εβδομάδα!

 

You May Also Like

Γραψτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *