Αν τα δάση μιλούσαν…

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Όταν καταστρέφεται ένα δάσος η ζημιά που προκαλείται είναι ανυπολόγιστη και δεν φαίνεται την επόμενη μέρα. Φαίνεται διαρκώς τα επόμενα χρόνια, με τις πλημμύρες, την κακή ποιότητα νερού, τη διάβρωση του εδάφους, την άνοδο της θερμοκρασίας, την εξαφάνιση σπάνιων ζώων και φυτών, τον ρυπασμένο αέρα που θα αναπνέουμε.

Κάθε καλοκαίρι, βιώνουμε τις ίδιες τραγικές καταστάσεις σε επανάληψη, σε διαφορετικές περιοχές της χώρας μας. Οι πυρκαγιές καταστρέφουν δάση, βιότοπους, οικισμούς και περιουσίες, σκοτώνουν με τον πιο φρικτό τρόπο τα ζώα που έχουν το καταφύγιό τους σε αυτά τα οικοσυστήματα, ενώ πολύ συχνά πια στοιχίζουν ανθρώπινες ζωές.

Δυστυχώς είναι εμφανές ότι δεν μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Κανείς δεν τιμωρείται, οι ευθύνες κάθε χρόνο αναζητούν υπευθύνους, τα έργα πρόληψης ανεπαρκή, ο κόσμος χωρίς ενημέρωση και σχετική εκπαίδευση, τα κονδύλια του Κρατικού προϋπολογισμού πενιχρά.

Είμαστε τόσο αδύναμοι μπροστά σε όλο αυτό και απλώς το περιμένουμε να συμβεί; Διότι είναι στατιστικά βέβαιο ότι θα έρθει κάποτε και στη γειτονιά μας, όπως έχει ξαναέρθει στο παρελθόν. Και τότε; Απλώς θα αποδεχτούμε την κακιά μας μοίρα και θα προσευχηθούμε να μας λυπηθεί ο Θεός;

Ας ξεκινήσουμε με το να θυμηθούμε τα βασικά… Μήπως αντιληφθούμε το μέγεθος της καταστροφής και ευαισθητοποιηθούμε, έστω και αργά.

Οι κοινωφελείς επιδράσεις και λειτουργίες του δάσους που το καθιστούν διαχρονικά απαραίτητο για την ανάπτυξη και την ευημερία των ανθρώπινων κοινωνιών, από τον Καθηγητή και Δασολόγο Σπύρο Ντάφη (1927-2014):

Περιοδικό ΑΜΦΙΒΙΟΝ τεύχος 79 (Ιανουάριος – Φεβρουάριος 2009), σελ. 8-14

 

Φωτογραφίες από Pixabay

You May Also Like

Γραψτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *