Η δύναμη της συνήθειας κι ένας βάτραχος στην κατσαρόλα…

Γράφει η Εύα Καλαβρή.

Βροχή ειδήσεων, απόψεων, αναρτήσεων, διαδικτυακών διαφωνιών και λογομαχιών σε μία ηλιόλουστη και λαμπερή μέρα (εδώ στη Χαλκίδα μας τουλάχιστον)! Κάπως έτσι υποδεχόμαστε το Δεκέμβριο και το χειμώνα που μας έρχεται βαρύς και ασήκωτος, κάποιοι ήδη εξουθενωμένοι, άλλοι, με λίγα ακόμη, αποθέματα αισιοδοξίας.

Όταν είχε επιβληθεί το πρώτο lockdown, το οποίο διήρκησε περίπου δύο μήνες, ο μικρός μου ήταν στο προνήπιο. Το σχολείο μας τότε αποφάσισε να εκδώσει μία ηλεκτρονική εφημερίδα (καταπληκτική δουλειά παρεμπιπτόντως) και στην εισαγωγή της, το καλωσόρισμα έγινε με μία ιστορία, ένα παραμυθάκι για έναν βάτραχο σε μια κατσαρόλα με νερό.

Αυτή την ιστορία θα σας διηγηθώ σήμερα που υποδεχόμαστε τον τελευταίο μήνα του χρόνου, με αφορμή τα όσα καταιγιστικά (ή μήπως όχι πια;) συμβαίνουν γύρω μας και κυρίως την καθημερινή ανακοίνωση του αριθμού συνανθρώπων μας που πεθαίνουν από επιπλοκές της νόσου covid και που πλέον έχουμε «συνηθίσει» να ακούμε και δεν μας κάνει και τόση εντύπωση.

Πριν ξεκινήσω, να σας πω ότι πάντα αναρωτιόμουν με τους ανθρώπους που «ανέχονται» την κίνηση στους δρόμους. Και δεν εννοώ την κίνηση που θα τύχει λόγω κάποιου έκτακτου γεγονότος ή την παραπάνω κίνηση που θα συναντήσεις συγκεκριμένες μέρες και θα καθυστερήσεις να φτάσεις στον προορισμό σου 10-15 λεπτά. Εννοώ την καθημερινή κίνηση, που σου στοιχίζει μία επιπλέον ώρα το πρωί για να φτάσεις στην εργασία σου κι άλλες δύο επιπλέον ώρες το απόγευμα για να επιστρέψεις σπίτι. Μπορεί να μην γνωρίζετε τέτοιες περιπτώσεις, εγώ όμως γνωρίζω πολλές. Αν τους ρωτήσεις, όλοι απαντούν «ναι, με ενοχλεί, αλλά συνηθίζεται», κοινώς «μια συνήθεια είναι όλα» και τα καλά και τα άσχημα, θα προσθέσω εγώ. Και δεν μπορούσα να το καταλάβω μέχρι που το πέρασα κι εγώ κάποτε και πράγματι μετά από ένα διάστημα το ψιλο-συνήθισα.

Ας δούμε όμως τι συνέβη με το βάτραχο…

Ο βάτραχος που βρέθηκε σε μια κατσαρόλα με νερό (και η άγνοια της αλλαγής).

Φανταστείτε μια κατσαρόλα γεμάτη με δροσερό νερό. Ένας βάτραχος κολυμπάει ήσυχα μέσα της. Ανάβει η φωτιά κάτω από την κατσαρόλα και το νερό αρχίζει να ζεσταίνεται, πολύ αργά. Σε λίγο το νερό είναι χλιαρό και ο βάτραχος το βρίσκει μάλλον ευχάριστο και συνεχίζει το κολύμπι. Η θερμοκρασία συνεχίζει να ανεβαίνει σταδιακά ώσπου το νερό είναι πλέον ζεστό, ίσως λίγο περισσότερο από αυτό που απολαμβάνει ο βάτραχος, αλλά τι να κάνει; Κουράζεται λίγο, αλλά δεν πανικοβάλλεται. Προσαρμόζεται η θερμοκρασία του σώματός του αναλόγως και σταδιακά κι έτσι αντέχει. Όταν το νερό γίνει πολύ ζεστό, ο βάτραχος το βρίσκει δυσάρεστο, αλλά πλέον είναι πολύ αδύναμος να αντιδράσει κι έτσι δεν κάνει τίποτα. Έτσι, η θερμοκρασία συνεχίζει να αυξάνεται, το νερό βράζει και ο βάτραχος καταλήγει μαγειρεμένος, πεθαίνει δηλαδή, χωρίς να καταφέρει να βγει από την κατσαρόλα.

Φανταστείτε όμως και την περίπτωση που κάποιος βύθιζε το βάτραχο σε μια κατσαρόλα με ήδη ζεστό νερό μέσα… Ο βάτραχος θα πηδούσε αμέσως έξω από την κατσαρόλα για να σωθεί.

Αυτή η εμπειρία (δεν τη συστήνω εννοείται) προσφέρει πλούσια διδάγματα.

Δείχνει ότι, όταν μια αρνητική αλλαγή συμβαίνει με αρκετά αργό τρόπο, σταδιακά, περνά σχεδόν απαρατήρητη από τη συνείδησή μας και, τις περισσότερες φορές, δεν θα προκαλέσει καμία αντίδραση, αντίθεση ή εξέγερση.

Αυτό ακριβώς μας συμβαίνει σήμερα. Συνηθίσαμε τους 80-100 νεκρούς ημερησίως, όπως συνηθίσαμε τον μεγάλο αριθμό κρουσμάτων, τις μάσκες, τα αντισηπτικά, όπως συνηθίσαμε κάποτε την κίνηση ή να μη σας πάω μακριά… Άραγε δε «συνηθίσαμε» σε ειδήσεις για πυρκαγιές και καταστροφές; Για γυναικοκτονίες, βιασμούς, κακοποιήσεις παιδιών; Το ξέρω ότι δεν αρμόζει σε αυτά η λέξη «συνηθίζω», ποτέ δε συνηθίζεις πραγματικά, ωστόσο οφείλετε να παραδεχτείτε ότι τουλάχιστον πια δεν αντιδρούμε τόσο έντονα, ότι πια περνάει η είδηση, συζητιέται λίγες μέρες κι έρχεται η επόμενη… Αναρωτιόμαστε συχνά για τα «θύματα» όλων αυτών των καταστάσεων και πώς είναι δυνατό να μην έχουν αντιδράσει νωρίτερα, όταν έβλεπαν τα σημάδια. Η ιστορία με το βάτραχο απαντάει και σε αυτό το ερώτημα (τουλάχιστον για κάποιες περιπτώσεις).

Καθένας από εμάς μπορεί να ερμηνεύσει αυτή την ιστορία διαφορετικά και να προβληματιστεί ανάλογα. Άλλωστε, τότε που την άκουσα εγώ για πρώτη φορά την κατανόησα μέσα από το πρίσμα της κατάστασης που ζούσαμε εκείνη την περίοδο. Σήμερα που την έγραψα για εσάς, την ερμηνεύω αλλιώς ή μάλλον έχω διευρύνει τα διδάγματά της καθώς τα «φίλτρα» μου έχουν διαφοροποιηθεί.

Αναρωτηθείτε για λίγο:

Τι ήταν αυτό που τελικά σκότωσε το βάτραχο;

Ήταν το βραστό νερό ή η ανικανότητά του να αποφασίσει ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για να πηδήξει έξω από την κατσαρόλα;

Γιατι δε συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να έχει πηδήξει έξω όταν μπορούσε;

Αναμένω τα σχόλια και τα μηνύματά σας. Θα θέλατε να το συζητήσουμε κι άλλο;

Καλό μήνα φίλοι μου! Να μας βρει όλους υγιείς και με διαύγεια πνεύματος!

 

Πηγή ιστορίας:

OLivier Clerc: The Frog In The Pan Of Cold Water Or Unawareness Of Change

Φωτογραφίες pixabay & pexels

You May Also Like

Γραψτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *